De feiten boven tafel krijgen

Het was laat in de middag en de dagploeg was afwezig. De nachtredacteur was net binnengekomen, had zijn jas, vest, kraag en stropdas uitgetrokken, zijn mouwen opgerold en zijn bretels afgezakt, en maakte zich klaar voor zijn werk.

Iemand klopte aarzelend op de deur, waarop de nachtredacteur riep: "Kom binnen!"

Een knappe jonge vrouw met smekende blauwe ogen en een Psyche-knoop kwam binnen met een opgerold manuscript in haar hand.

De nachtredacteur nam het zwijgend aan en rolde het open. Het was een gedicht en hij las het half hardop voor met een schokkerige kaakbeweging, veroorzaakt doordat zijn spraakorganen gedeeltelijk in beslag werden genomen door ongeveer een kwart van een pruimtabak. Het gedicht luidde als volgt:

Een Requiem

De zachte, zoete, plechtige dageraad brak door
De diepe duisternis van de kamer met traliewerk;
Hij lag daar in een bleke, levenloze rust.
Zijn uiteindelijke lot was volbracht.
Oh, mijn hart breekt—oh, breek!
Hier alleen achtergelaten om te rouwen;
Mijn alter ego, mentor, vriend
Zo werd ik op onbeschofte wijze van me afgerukt.
Hij ligt dood in zijn kamer.
En zijn lieflijke lier is verstomd;
Hoe lang hij tot diep in de nacht heeft doorgewerkt.
Met groots poëtisch vuur!
Totdat de klap kwam, toen zijn felle licht
Ik ging naar buiten, en alles was somber;
En mijn bedroefde ziel bleef achter om te wachten.
Hier heerst verdriet en angst.

'Wanneer is dit gebeurd?' vroeg de nachtredacteur.

'Ik heb het gisteravond geschreven, meneer,' zei de jongedame. 'Is het goed genoeg om te drukken?'

'Gisteravond! Hm. Een beetje gedateerd, maar de andere kranten hebben het niet overgenomen. Nou, juffrouw,' vervolgde de nachtredacteur, glimlachend en met opgeheven hoofd, 'ik ga u een lesje leren in de krantenwereld. We kunnen dit bericht wel gebruiken, maar het is niet in de juiste vorm. Neem die stoel maar, dan herschrijf ik het voor u en laat ik u zien hoe u een nieuwsbericht op de juiste manier kunt samenvatten om het te kunnen plaatsen.'

De jongedame ging zitten en de nachtredacteur fronste zijn wenkbrauwen en las het gedicht twee of drie keer door om de hoofdpunten te begrijpen. Vervolgens schreef hij een paar regels op een vel papier en zei:

“Mevrouw, hier is de vorm waarin uw document zal verschijnen wanneer we het afdrukken:

Dodelijk ongeval

Gisteravond is de heer Alter Ego van deze stad omgekomen door de explosie van een petroleumlamp terwijl hij in zijn kamer aan het werk was.

“U ziet, juffrouw, dat het document de belangrijkste feiten van de zaak bevat, en—”

'Meneer!' zei de jonge vrouw verontwaardigd. 'Er is niets van dat alles wat in het gedicht wordt gesuggereerd. De regels zijn fictief en bedoeld om het verdriet van een vriend van de dichter over diens vroegtijdige dood uit te drukken.'

'Nou, juffrouw,' zei de nachtredacteur, 'het verwijst duidelijk naar doorwerken tot diep in de nacht, en een klap, en toen het licht ontplofte, werd de heer voor dood achtergelaten in de kamer.'

'Jij afschuwelijke vrouw,' zei de jongedame, 'geef me mijn manuscript. Ik breng het terug als de literair redacteur er is.'

'Het spijt me,' zei de nachtredacteur terwijl hij haar de rol overhandigde. 'We hebben vanavond weinig nieuws, en het zou een mooie primeur zijn geweest. Weet u toevallig van incidenten op uw afdeling: geboorten, weggelopen kinderen, overvallen of rechtszaken wegens contractbreuk?'

Maar het dichtslaan van de deur was het enige antwoord van de mooie dichteres.