โอกาสที่ถูกปฏิเสธ

ชาวนาคนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ห่างจากเมืองฮิวสตันประมาณสี่ไมล์ สังเกตเห็นคนแปลกหน้าคนหนึ่งในสวนหน้าบ้านของเขาเมื่อบ่ายวันหนึ่งของสัปดาห์ที่แล้ว กำลังแสดงพฤติกรรมที่ค่อนข้างผิดปกติ เขาใส่กางเกงผ้าหนาๆ ยัดไว้ในรองเท้าบูท และมีจมูกสีเหมือนอิฐอัดของเมืองเอลกิน ในมือของเขาถือไม้แหลมยาวประมาณสองฟุต ซึ่งเขาจะปักลงบนพื้น แล้วหลังจากเล็งไปยังวัตถุต่างๆ ก็จะดึงมันขึ้นมาและทำแบบเดียวกันในที่อื่น

ชาวนาเดินออกไปที่ลานบ้านและถามว่าเขาต้องการอะไร

“เดี๋ยวก่อน” ชายแปลกหน้ากล่าวพลางหรี่ตาดูไม้ที่ชี้ไปที่โรงเลี้ยงไก่ “เอาล่ะ ถูกต้องเป๊ะเลย คุณเห็นไหม ผมเป็นหนึ่งในวิศวกรของกองทัพบกที่กำลังดูแลเส้นทางรถไฟสายใหม่จากโคลัมบัส โอไฮโอ ไปยังฮิวสตัน เห็นไหม? คนอื่นๆ ตกไปอยู่ข้างหลังแล้วพร้อมกับการขนส่งและสัมภาระ บริษัทมีเงินมากกว่าหนึ่งล้านดอลลาร์ เห็นไหม? พวกเขาส่งผมไปล่วงหน้าเพื่อหาที่ตั้งสถานีผู้โดยสารขนาดใหญ่ ซึ่งจะใช้งบประมาณ 27,000 ดอลลาร์ ฐานรากจะเริ่มสร้างตรงข้างโรงเลี้ยงไก่ของคุณเลย ผมจะบอกใบ้ให้คุณนะ คุณคิดราคาที่ดินสูงๆ ไปเลย พวกเขาจะยอมจ่ายห้าหมื่นดอลลาร์ เพราะอะไร? ก็เพราะพวกเขามีเงิน และพวกเขาต้องสร้างสถานีตรงที่ผมบอก เห็นไหม? ผมต้องไปฮิวสตันเพื่อจดทะเบียนโฉนดที่ดิน และผมไม่เคยคิดที่จะขอเงินห้าสิบเซนต์จากเหรัญญิกเลย เขาเป็นชายร่างเล็กใส่กางเกงสีอ่อน คุณอาจจะให้เงินห้าสิบเซนต์กับผม แล้วเมื่อ... เด็กหนุ่มจะมาในตอนเช้า บอกพวกเขาว่าคุณทำอะไรไปบ้าง แล้วใครสักคนก็จะยื่นเงินให้คุณหนึ่งดอลลาร์ คุณอาจจะขอเงินพวกเขาห้าหมื่นห้าพันก็ได้ ถ้าคุณ—”

“เจ้าโยนท่อนไม้ท่อนนั้นข้ามรั้วมา แล้วไปเอาขวานมาตัดฟืนให้ได้ครึ่งคอร์ดพอดี ความยาวพอใช้สำหรับเตา แล้วข้าจะแบ่งให้เจ้าหนึ่งในสี่ส่วนและอาหารเย็น” ชาวนาพูด “เจ้าสนใจข้อเสนอนี้ไหม?”

“แล้วคุณจะทิ้งโอกาสที่จะสร้างสถานีรถไฟตรงนี้ แล้วขายที่ดินทิ้งไปอย่างนั้นหรือ—”

“ใช่ ฉันต้องการที่ดินสำหรับสร้างเล้าไก่”

"คุณปฏิเสธที่จะรับเงิน 50,000 ดอลลาร์สำหรับที่ดินผืนนั้นใช่ไหม?"

“ได้เลย คุณจะไปตัดฟืนเอง หรือฉันจะเป่านกหวีดเรียกไทจ์ดี?”

“เอาขวานมาให้ผมหน่อยครับ คุณท่าน และเอาไม้มาให้ผมดูด้วย แล้วบอกภรรยาผมให้อบบิสกิตเพิ่มอีกถาดสำหรับมื้อเย็นด้วยนะ เมื่อทางรถไฟสายโคลัมบัสและฮิวสตันมาจอดที่รั้วหน้าบ้านคุณ คุณจะเสียใจที่ไม่รับข้อเสนอนั้น และบอกเธอให้เติมน้ำเชื่อมโมลาสให้เต็มเหยือกด้วยนะ และไม่ต้องสนใจที่จะวางจานเนยสำหรับทำอาหารไว้บนโต๊ะหรอก เห็นไหม?”