Een gemiste kans

Een boer die ongeveer zes kilometer van Houston woont, zag vorige week op een middag een vreemde in zijn voortuin die zich nogal ongebruikelijk gedroeg. Hij droeg een katoenen broek in zijn laarzen en had een neus zo wit als geperste bakstenen. In zijn hand hield hij een scherpe paal van ongeveer zestig centimeter lang, die hij in de grond stak. Nadat hij er even overheen had gekeken, trok hij de paal eruit en herhaalde hij hetzelfde schouwspel op een andere plek.

De boer ging naar buiten en vroeg wat hij wilde.

'Wacht even,' zei de vreemdeling, terwijl hij zijn ogen tot spleetjes kneep boven de stok bij het kippenhok. “Nou, dat klopt helemaal. Kijk, ik ben een van de ingenieurs van het korps dat de nieuwe spoorlijn aanlegt van Columbus, Ohio, naar Houston. Zie je? Die andere kerels zitten daar met het vervoer en de bagage. Er is meer dan een miljoen dollar in het bedrijf. Zie je? Ze hebben me vooruit gestuurd om een ​​plek te vinden voor een groot passagiersstation, dat 27.000 dollar gaat kosten. De fundering komt vlak bij je kippenhok. Weet je, ik geef je een tip. Vraag ze een hoge prijs voor die grond. Ze zullen er vijftigduizend dollar voor betalen. Waarom? Omdat ze het geld hebben en ze moeten het station precies bouwen waar ik zeg. Zie je? Ik moet naar Houston om een ​​akte voor een recht van overpad te registreren, en ik had er niet aan gedacht om vijftig cent van de penningmeester te krijgen. Hij is een klein mannetje met een dunne broek. Misschien kun je me die vijftig cent geven en het de jongens morgenochtend vertellen als ze langskomen.” wat je deed, en elk van hen gaf je een dollar. Je zou ze zelfs vijfenvijftigduizend dollar kunnen vragen, als je..."

'Gooi die stok over het hek, pak de bijl en hak precies een halve kuub van dat hout, tot kachellengte, in stukken. Dan geef ik je een kwartje en je avondeten,' zei de boer. 'Spreekt dat voorstel je aan?'

“En ga je de kans laten schieten om dat depot hier te laten bouwen en alles te verkopen—”

“Ja, ik heb de grond nodig voor mijn kippenhok.”

'Je weigert dus 50.000 dollar voor de grond aan te nemen?'

'Ja. Ga jij dat hout hakken, of zal ik Tige roepen?'

'Geef me die bijl, meneer, en laat me dat hout zien, en zeg tegen mevrouw dat ze een extra schaal koekjes moet bakken voor het avondeten. Als die Columbus-Houston Grand Trunk Railway straks tegen uw voortuin aan komt lopen, zult u spijt hebben dat u dat aanbod niet hebt aangenomen. En zeg haar ook dat ze de melassekan moet vullen, en dat ze er niet op hoeft te letten om het schaaltje met bakboter op tafel te zetten. Begrijpt u?'