หายนะของหนุ่มชาวตุรกี

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิจิตรศิลป์ (ซึ่งเพิ่งมีการเพิ่มส่วนงานวิศวกรรมการเลือกตั้งเข้าไปในกระทรวง) ได้เข้าพบมหาเสนาบดีเพื่อทำธุรกิจ ตามธรรมเนียมตะวันออก พวกเขาสนทนากันครู่หนึ่งเกี่ยวกับเรื่องทั่วไป รัฐมนตรีเกือบจะเอ่ยถึงการแข่งขันวิ่งมาราธอน แต่ทันใดนั้นก็นึกได้ว่ามหาเสนาบดีมีย่าเป็นชาวเปอร์เซีย และอาจมองว่าการพูดถึงมาราธอนเป็นการไม่เหมาะสม ในที่สุดรัฐมนตรีก็เริ่มพูดถึงเรื่องการเข้าพบ

“ภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ผู้หญิงจะมีสิทธิออกเสียงหรือไม่” เขาถามขึ้นมาอย่างกระทันหัน

“เพื่อสิทธิออกเสียง? ผู้หญิง?” เสนาบดีอุทานด้วยความประหลาดใจ “ท่านปาชาที่รัก นโยบายใหม่นี้มันดูไร้สาระอยู่แล้ว อย่าพยายามทำให้มันตลกไปกว่านี้เลย ผู้หญิงไม่มีจิตวิญญาณและไม่มีสติปัญญา แล้วทำไมพวกเธอถึงควรมีสิทธิออกเสียงล่ะ?”

“ผมรู้ว่ามันฟังดูไร้สาระ” รัฐมนตรีกล่าว “แต่พวกเขากำลังพิจารณาแนวคิดนี้อย่างจริงจังในประเทศตะวันตก”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเขาคงมีความจริงจังมากกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก หลังจากที่ผมพยายามอย่างหนักมาตลอดชีวิตเพื่อรักษาความสุขุม ผมแทบอดที่จะยิ้มไม่ได้กับความคิดนี้ ทำไมล่ะ ผู้หญิงของเราส่วนใหญ่ไม่รู้หนังสือด้วยซ้ำ แล้วพวกเธอจะไปลงคะแนนเสียงได้อย่างไร?”

“พวกเขาสามารถดูชื่อของผู้สมัครและจุดที่ต้องทำเครื่องหมายกากบาทได้”

“ขออภัยครับ?” เสนาบดีขัดจังหวะขึ้น

“ผมหมายถึงรูปพระจันทร์เสี้ยวของพวกเขาต่างหาก” รัฐมนตรีแก้ไข “มันน่าจะถูกใจพรรคเยาวชนตุรกี” เขากล่าวเสริม

“เอาล่ะ” เสนาบดีกล่าว “ถ้าเราจะทำเรื่องนี้จริงๆ เราก็ควรจะทำให้สุดทางไปเลย—” เขาหยุดพูดก่อนที่จะเอ่ยชื่อสัตว์ที่ไม่สะอาดชนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ “อูฐทั้งตัวเลย ข้าจะออกคำสั่งให้ผู้หญิงมีสิทธิออกเสียง”

⁂

การลงคะแนนเสียงในเขตลาคูมิสถานใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ผู้สมัครจากพรรคเยาวชนตุรกีมีคะแนนนำอยู่ประมาณสามถึงสี่ร้อยคะแนน และเขากำลังร่างคำปราศรัยเพื่อกล่าวขอบคุณผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ชัยชนะของเขาแทบจะเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว เพราะเขาได้เริ่มดำเนินการตามแผนการหาเสียงที่ได้รับการอนุมัติจากตะวันตกทั้งหมดแล้ว เขายังใช้รถยนต์ส่วนตัวด้วย ผู้สนับสนุนของเขาส่วนน้อยเท่านั้นที่เดินทางไปลงคะแนนเสียงด้วยรถเหล่านี้ แต่ด้วยการขับรถอย่างชาญฉลาดของคนขับรถของเขา ฝ่ายตรงข้ามหลายคนจึงต้องเสียชีวิตหรือเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล หรือไม่ก็ไม่ได้ไปลงคะแนนเสียง และแล้วก็มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ผู้สมัครคู่แข่ง อาลีผู้ได้รับพร ได้เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุพร้อมกับภรรยาและสตรีในวงศ์ตระกูลของเขา ซึ่งมีจำนวนประมาณหกร้อยคน อาลีไม่ได้เสียเวลาไปกับการจัดทำเอกสารหาเสียงมากนัก แต่มีคนได้ยินเขาพูดว่า ทุกคะแนนเสียงที่ให้แก่ฝ่ายตรงข้าม หมายถึงอีกหนึ่งกระสอบที่ถูกโยนลงไปในช่องแคบบอสฟอรัส ผู้สมัครหนุ่มชาวตุรกีผู้ซึ่งปฏิบัติตามธรรมเนียมตะวันตกที่มีภรรยาเพียงคนเดียวและแทบไม่มีภรรยาน้อยเลย ได้แต่ยืนมองอย่างหมดหนทางขณะที่คะแนนเสียงของคู่แข่งเพิ่มสูงขึ้นจนได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้น

“คริสตาเบล โคลัมบัส!” เขาอุทานออกมาพลางเอ่ยชื่อของนักบุกเบิกผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งด้วยความสับสนเล็กน้อย “ใครจะไปคิดล่ะเนี่ย?”

“แปลกจัง” อาลีครุ่นคิด “ที่คนที่โวยวายเรื่องการลงคะแนนลับกลับมองข้ามการลงคะแนนแบบปกปิดไป”

และขณะเดินกลับบ้านพร้อมกับผู้มีสิทธิเลือกตั้ง เขาก็พึมพำบทกวีที่แต่งขึ้นเองเกี่ยวกับกวีผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีตแห่งเปอร์เซียลงในเคราของเขา:

“ประการหนึ่ง ผู้เปี่ยมด้วยอุปมาอุปไมย อุดมการณ์ของเขาจึงวางแผน”
ใช้ถ้อยคำที่คมคายราวกับมีดคาบูลในการยุยง;
และฉัน ผู้ซึ่งเอาชนะเขาในเกมอันน่าเศร้านี้
ผมไม่เคยร่ำรวยอะไรเลย นอกจากภรรยา”