Młoda katastrofa turecka

Minister Sztuk Pięknych (do którego departamentu niedawno dodano nowy poddział Inżynierii Wyborczej) złożył wizytę służbową Wielkiemu Wezyrowi. Zgodnie ze wschodnią etykietą rozmawiali przez chwilę na tematy obojętne. Minister powstrzymał się jedynie w porę od pobieżnej wzmianki o Maratonie, przypominając sobie, że wezyr miał perską babcię i mógł uznać każdą aluzję do Maratonu za nieco nietaktowną. Po chwili minister poruszył temat rozmowy.

„Czy zgodnie z nową konstytucją kobiety będą miały prawo głosu?” – zapytał nagle.

„Mieć głosy? Kobiety?” – wykrzyknął wezyr z pewnym zdumieniem. „Mój drogi Paszo, Nowy Odjazd ma w sobie nutę absurdu; nie próbujmy go ośmieszać. Kobiety nie mają duszy ani rozumu; dlaczego, u licha, miałyby mieć głosy?”

„Wiem, że to brzmi absurdalnie” – powiedział minister – „ale na Zachodzie poważnie rozważa się ten pomysł”.

„W takim razie muszą mieć większy sprzęt do poważnego działania, niż im przypisywałem. Po całym życiu specjalistycznych wysiłków, by zachować powagę, z trudem powstrzymuję się od uśmiechu na tę sugestię. Przecież nasze kobiety w większości przypadków nie potrafią czytać ani pisać. Jak mogłyby przeprowadzić operację głosowania?”

„Można by im pokazać nazwiska kandydatów i wskazać, gdzie mają postawić krzyżyk”.

„Przepraszam?” przerwał Wezyr.

„Mam na myśli ich półksiężyc” – poprawił minister. „To by się spodobało Partii Młodych Turków” – dodał.

„No cóż” – powiedział wezyr – „skoro w ogóle mamy to zrobić, to równie dobrze możemy zrobić to na całego…” – zatrzymał się, gdy wymawiał imię nieczystego zwierzęcia i kontynuował: „Całego wielbłąda. Wydam polecenie, żeby kobiety miały prawo głosu”.

⁂

Głosowanie w okręgu Lakoumistan dobiegało końca. Kandydat Młodej Partii Tureckiej był znany z przewagi trzystu lub czterystu głosów i już przygotowywał swoje przemówienie, dziękując wyborcom. Jego zwycięstwo było niemal przesądzone, ponieważ uruchomił całą zatwierdzoną machinę wyborczą Zachodu. Wykorzystał nawet samochody. Niewielu jego zwolenników pojechało tymi pojazdami do urn, ale dzięki inteligentnej jeździe jego szoferów wielu jego przeciwników zmarło w grobach, trafiło do lokalnych szpitali lub wstrzymało się od głosu. A potem stało się coś nieoczekiwanego. Konkurencyjny kandydat, Ali Błogosławiony, pojawił się na miejscu wraz ze swoimi żonami i kobietami, których było około sześciuset. Ali nie poświęcał wiele wysiłku na materiały wyborcze, ale słyszano, jak mówił, że każdy głos oddany na jego przeciwnika oznaczał kolejny worek wrzucony do Bosforu. Młody kandydat turecki, który dostosował się do zachodniego zwyczaju posiadania jednej żony i prawie żadnej kochanki, bezradnie przyglądał się, jak poparcie jego przeciwnika wzrastało do triumfalnej większości.

„Cristabel Columbus!” wykrzyknął, z pewnym zamieszaniem przywołując nazwisko wybitnego pioniera. „Kto by pomyślał?”

„Dziwne” – rozmyślał Ali – „że ktoś, kto tak głośno rozprawiał o tajnym głosowaniu, pominął głosowanie zatajone”.

I wracając do domu ze swoimi wyborcami, mruknął pod brodą improwizację na temat heretyckiego poety z Persji:

„Jeden, bogaty w metafory, jego Sprawa wymyśla
Nalegać ostrymi słowami, niczym nożami w Kabulu;
A ja, który pokonałem go w tej żałosnej grze,
Nigdy nie był bogaty w nic poza żonami.