Een jonge Turkse catastrofe

De minister van Schone Kunsten (aan wiens departement onlangs de nieuwe onderafdeling Kiestechniek was toegevoegd) bracht een zakelijk bezoek aan de grootvizier. Volgens de oosterse etiquette spraken ze enige tijd over uiteenlopende onderwerpen. De minister hield zich net op tijd in om geen terloopse opmerking te maken over de marathon, zich realiserend dat de vizier een Perzische grootmoeder had en elke verwijzing naar de marathon wellicht als tactloos zou beschouwen. Vervolgens bracht de minister het onderwerp van zijn gesprek ter sprake.

'Krijgen vrouwen stemrecht onder de nieuwe grondwet?' vroeg hij plotseling.

'Stemrecht? Vrouwen?' riep de vizier verbaasd uit. 'Mijn beste pasja, de Nieuwe Vertrek heeft sowieso al iets absurds; laten we het niet nog belachelijker maken. Vrouwen hebben geen ziel en geen intelligentie; waarom in vredesnaam zouden ze stemrecht moeten hebben?'

"Ik weet dat het absurd klinkt," zei de minister, "maar ze overwegen het idee serieus in het Westen."

'Dan moeten ze wel een grotere dosis ernst bezitten dan ik dacht. Na een leven lang mijn best te hebben gedaan om mijn ernst te bewaren, kan ik nauwelijks een glimlach onderdrukken bij die suggestie. Onze vrouwen kunnen immers in de meeste gevallen niet lezen of schrijven. Hoe zouden ze dan kunnen stemmen?'

"Ze zouden de namen van de kandidaten te zien kunnen krijgen en waar ze hun kruisje moeten zetten."

'Pardon?' onderbrak de vizier.

'Hun halve maan, bedoel ik,' corrigeerde de minister. 'Dat zou de Jonge Turkse Partij wel bevallen,' voegde hij eraan toe.

'Nou ja,' zei de vizier, 'als we het dan toch moeten doen, kunnen we net zo goed helemaal losgaan—' hij stopte abrupt toen hij de naam van een onrein dier uitsprak, en vervolgde: '...de hele kameel. Ik zal bevelen uitvaardigen dat vrouwen stemrecht krijgen.'

⁂

De stembusgang in het kiesdistrict Lakoumistan liep ten einde. De kandidaat van de Jonge Turkse Partij had naar verluidt een voorsprong van drie- tot vierhonderd stemmen en was al bezig met het opstellen van zijn dankrede voor de kiezers. Zijn overwinning leek zo goed als zeker, want hij had alle gangbare verkiezingsapparatuur van het Westen ingezet. Hij had zelfs auto's ingezet. Weinig van zijn aanhangers waren met deze voertuigen naar de stembus gegaan, maar dankzij het slimme rijgedrag van zijn chauffeurs waren veel van zijn tegenstanders overleden, in het plaatselijke ziekenhuis beland of hadden ze zich anderszins van stemming onthouden. En toen gebeurde er iets onverwachts. Zijn rivaliserende kandidaat, Ali de Gezegende, arriveerde met zijn vrouwen en andere vrouwen, zo'n zeshonderd in totaal. Ali had weinig moeite gedaan voor verkiezingsfolders, maar had wel gezegd dat elke stem op zijn tegenstander betekende dat er weer een zak in de Bosporus werd gegooid. De jonge Turkse kandidaat, die zich had gehouden aan de westerse gewoonte van één vrouw en nauwelijks minnaressen, stond machteloos toe te kijken hoe de peilingen van zijn tegenstander uitgroeiden tot een triomfantelijke meerderheid.

'Cristabel Columbus!' riep hij uit, waarbij hij enigszins verward de naam van een vooraanstaande pionier noemde; 'wie had dat gedacht?'

'Vreemd,' mijmerde Ali, 'dat iemand die zo luidruchtig tekeerging over het geheime stemmen, het verborgen stemmen over het hoofd zag.'

En terwijl hij met zijn kiezers naar huis liep, mompelde hij in zijn baard een improvisatie over de ketterse dichter van Perzië:

“Een, rijk aan metaforen, bedenkt zijn zaak
Om met scherpe woorden aan te sporen, zoals de messen van Kabul;
En ik, die hem in dit ellendige spel heb verslagen,
Ik was nooit rijk in iets anders dan vrouwen."