ถุงมือสำรองหนึ่งคู่

เมื่อลาเลไปทำงานที่อู่ซ่อมรถแห่งหนึ่ง เบนได้ทิ้งถุงมือสำรองไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ ถุงมือคู่นั้นใหญ่เกินไป เธอจึงคืนถุงมือให้โดยที่นิ้วสองนิ้วถูกมัดเป็นปม และเขียนโน้ตถามว่าอู่ซ่อมรถแห่งนี้จ้างหมีทำงานด้วยหรือไม่

เช้าวันต่อมา มีถุงมือคู่ที่เล็กกว่าปรากฏขึ้น คราวนี้เธอเก็บถุงมือคู่นั้นไว้ พอถึงเดือนธันวาคม ทั้งสองคนทำงานด้วยกันมาเจ็ดเดือนแล้ว เคยทะเลาะกันเรื่องเครื่องยนต์สามเครื่อง และกินอาหารเย็นดึกจากร้านอาหารเดียวกันบ่อยมากจนเจ้าของร้านคิดว่าพวกเขาแต่งงานกันแล้ว

ไม่มีใครแก้ไขเขาได้เร็วพอที่จะทำให้การแก้ไขนั้นง่ายขึ้น

โปรเจกต์สุดท้ายที่พวกเขาทำร่วมกันคือรถยนต์สีเขียวของครูเกษียณคนหนึ่ง เขาอยากขับรถไปทะเลก่อนขาย ลาเล่ซ่อมคาร์บูเรเตอร์ ส่วนเบนซ่อมสายไฟ ทุกครั้งที่เครื่องยนต์สตาร์ทไม่ติด พวกเขาก็จะโทษอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ จนกระทั่งคนใดคนหนึ่งหัวเราะออกมา

ลาเล่ยังได้สมัครเข้ารับการฝึกงานในต่างประเทศด้วย เธอเล่าให้เบนฟังเมื่อได้รับจดหมายตอบรับ โดยคาดหวังว่าจะได้รับคำแสดงความยินดี เขาแสดงความยินดีกับเธออย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ใช้เวลาช่วงบ่ายทำความสะอาดเครื่องมือที่สะอาดอยู่แล้ว

สามวันพวกเขาคุยกันแต่เรื่องรถ วันศุกร์เจ้าของรถเลื่อนการรับรถเพราะฝนตกหนัก รถจอดอยู่ระหว่างพวกเขา ขัดเงาแล้วแต่ใช้การไม่ได้ ลาเล่จึงวางประแจลง

“ถ้าคุณอยากให้ฉันอยู่ต่อ คุณต้องพูดออกมา”

เบนมองไปที่ฝากระโปรงรถสีเขียว “ฉันไม่อยากให้คุณอยู่ต่อเพียงเพราะฉันทำให้คุณจากไปได้ยาก”

“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันถาม”

เขาสารภาพว่าเขาอยากชวนเธอไปทานอาหารเย็นโดยที่ไม่มีชิ้นส่วนเครื่องยนต์วางอยู่บนโต๊ะ เขาอยากทำแบบนั้นมาหลายเดือนแล้ว การได้ที่ฝึกงานของเธอทำให้การรอคอยดูไร้สาระ แต่การขอตอนนี้กลับดูเหมือนเป็นการวางกับดักไว้ข้างประตูที่เปิดอยู่

ลาเลพับถุงมือของเธอ “ฉันสามารถทานอาหารเย็นและยังขึ้นรถไฟได้ทันเวลา”

พวกเขาไปพบกันในเย็นวันถัดมา พวกเขาคุยกันเรื่องเงิน ระยะทาง แม่ของเบน และความกลัวของลาเลที่ว่าเธอจะเป็นคนที่มีประสบการณ์น้อยที่สุดในโรงงานใหม่ เมื่อเขาเอื้อมมือข้ามโต๊ะมา เธอก็จับมือเขาโดยไม่ใช้มุกตลกมาลดความจริงจังของท่าทางนั้น

สองสัปดาห์ต่อมา ครูไปรับรถของเขา เบนและเลลเฝ้ามองเขาขับรถออกไป เครื่องยนต์ที่ซ่อมแล้วส่งเสียงราบเรียบและไม่เร่งรีบ จากนั้นเบนก็ขับรถไปส่งเธอที่สถานี

ในกระเป๋าเดินทางของเธอ เธอพบถุงมือสำรองคู่หนึ่ง ขนาดพอดีมือ ในถุงมือข้างหนึ่งมีตารางเวลาเดินรถไฟ โดยมีรถไฟหลายขบวนในวันหยุดสุดสัปดาห์ถูกวงกลมไว้ เขายังทำเครื่องหมายราคาค่าโดยสารไว้ด้วย รวมถึงราคาที่ถูกที่สุดด้วย

คืนนั้นเธอโทรมาจากห้องใหม่ของเธอ การสนทนาในช่วงแรกค่อนข้างอึดอัด เพราะทั้งคู่ยังไม่รู้ว่าจะรักษาความใกล้ชิดในชีวิตประจำวันอย่างไรเมื่อมีพรมแดนคั่นอยู่ ก่อนวางสาย พวกเขาเลือกขบวนรถไฟและจองตั๋วเรียบร้อยแล้ว ถุงมือยังคงวางอยู่บนโต๊ะ เตรียมพร้อมสำหรับวันจันทร์