Een reservepaar handschoenen

Toen Lale een baan aannam bij de restauratiewerkplaats, liet Ben een reservepaar handschoenen op haar werkbank achter. Ze waren te groot. Ze bracht ze terug met twee vingers in de knoop en een briefje met de vraag of er beren in de werkplaats werkten.

De volgende ochtend verscheen een kleiner paar. Deze keer hield ze ze. In december hadden ze zeven maanden samengewerkt, ruzie gemaakt over drie motoren en zo vaak laat gegeten bij dezelfde afhaalrestaurant dat de eigenaar aannam dat ze getrouwd waren.

Geen van beiden corrigeerde hem snel genoeg om de correctie gemakkelijk te maken.

Hun laatste gezamenlijke project was een groene toerwagen van een gepensioneerde leraar. Hij wilde ermee naar zee rijden voordat hij hem verkocht. Lale reviseerde de carburateur; Ben repareerde de bedrading. Telkens als de motor weigerde te starten, gaven ze elkaar de schuld van het werk, totdat een van hen in lachen uitbarstte.

Lale had ook gesolliciteerd naar een stageplek in het buitenland. Ze vertelde het Ben toen de acceptatie binnenkwam, in de verwachting dat hij haar zou feliciteren. Hij gaf haar de felicitaties, maar bracht de rest van de middag door met het schoonmaken van gereedschap dat al schoon was.

Drie dagen lang hadden ze het alleen maar over de auto. Vrijdag stelde de eigenaar de ophaalbeurt uit vanwege de hevige regen. De auto stond tussen hen in, gepoetst maar onbruikbaar. Lale legde haar moersleutel neer.

“Als je wilt dat ik blijf, zul je het moeten zeggen.”

Ben keek naar de groene motorkap. "Ik wil niet dat je alleen maar blijft omdat ik het je moeilijk heb gemaakt om te vertrekken."

“Dat is niet wat ik vroeg.”

Hij gaf toe dat hij haar al maanden wilde uitnodigen voor een etentje zonder dat er motoronderdelen op tafel lagen. Nu ze voor de stage in het buitenland was aangenomen, voelde wachten onzinnig aan, maar nu vragen leek het alsof hij een val zette naast een open deur.

Lale vouwde haar handschoenen op. "Ik kan nog eten en daarna nog de trein halen."

De volgende avond gingen ze samen. Ze praatten over geld, afstand, Bens moeder en Lales angst dat zij de minst ervaren persoon in de nieuwe werkplaats zou zijn. Toen hij zijn hand over de tafel reikte, pakte ze die vast zonder het gebaar met een grapje af te zwakken.

Twee weken later haalde de leraar zijn auto op. Ben en Lale keken toe hoe hij wegreed; de gerepareerde motor maakte een gelijkmatig, rustig geluid. Daarna bracht Ben haar naar het station.

In haar koffer vond ze een reservepaar handschoenen, in de juiste maat. In een van de handschoenen zat een treinschema met verschillende weekendtreinen omcirkeld. Hij had ook de tarieven gemarkeerd, inclusief de goedkoopste.

Die avond belde ze vanuit haar nieuwe kamer. Het gesprek was aanvankelijk wat ongemakkelijk; geen van beiden wist al hoe ze hun alledaagse verbondenheid moesten bewaren nu een grens hen scheidde. Voordat ze ophingen, kozen ze een trein uit en boekten ze hun ticket. De handschoenen bleven op het bureau liggen, klaar voor maandag.