Zapasowa para rękawiczek

Kiedy Lale podjęła pracę w warsztacie renowacyjnym, Ben zostawił na jej stole roboczym zapasową parę rękawiczek. Były za duże. Zwróciła je z dwoma palcami związanymi na supeł i notatką z pytaniem, czy w warsztacie pracują niedźwiedzie.

Następnego ranka pojawiła się mniejsza para. Tym razem je zatrzymała. Do grudnia pracowali razem przez siedem miesięcy, kłócili się o trzy silniki i jedli tyle późnych obiadów z tego samego baru, że właściciel założył, że ​​są małżeństwem.

Żaden z nich nie skorygował go na tyle szybko, aby ułatwić dokonanie korekty.

Ich ostatnim wspólnym projektem był zielony samochód turystyczny należący do emerytowanego nauczyciela. Chciał nim pojechać nad morze, zanim go sprzeda. Lale odbudowała gaźnik; Ben naprawił instalację elektryczną. Za każdym razem, gdy silnik nie chciał odpalić, obwiniali się nawzajem o swoją pracę, aż jeden z nich wybuchnął śmiechem.

Lale również złożyła wniosek o staż za granicą. Poinformowała Bena, kiedy otrzymała potwierdzenie przyjęcia, spodziewając się gratulacji. Pogratulował jej ostrożnie, a następnie spędził popołudnie na czyszczeniu narzędzi, które były już czyste.

Przez trzy dni rozmawiali tylko o samochodzie. W piątek jego właściciel odłożył odbiór z powodu ulewnego deszczu. Samochód stał między nimi, wypolerowany i bezużyteczny. Lale odłożyła klucz francuski.

„Jeśli chcesz, żebym została, będziesz musiał to powiedzieć.”

Ben spojrzał na zieloną maskę samochodu. „Nie chcę, żebyś została tylko dlatego, że utrudniłem ci wyjazd”.

„Nie o to pytałam.”

Przyznał, że chciał ją zaprosić na kolację bez części silnika na stole. Pragnął tego od miesięcy. Wiadomość o przyjęciu na staż sprawiała, że dalsze czekanie wydawało się głupie, ale teraz proszenie o to wydawało się jak zastawianie pułapki przy otwartych drzwiach.

Lale złożyła rękawiczki. „Mogę zjeść kolację i jeszcze zdążyć na pociąg”.

Poszli tam następnego wieczoru. Rozmawiali o pieniądzach, odległości, matce Bena i obawach Lale, że będzie najmniej doświadczoną osobą w nowym warsztacie. Kiedy wyciągnął rękę przez stół, ujęła jego dłoń, nie próbując złagodzić tego gestu żartem.

Dwa tygodnie później nauczyciel odebrał samochód. Ben i Lale patrzyli, jak odjeżdża. Naprawiony silnik wydawał równy, niespieszny dźwięk. Potem Ben odwiózł ją na stację.

W walizce znalazła zapasową parę rękawiczek w odpowiednim rozmiarze. W środku znajdował się rozkład jazdy pociągów z kilkoma zaznaczonymi weekendowymi pociągami. Zaznaczył też ceny biletów, w tym te najtańsze.

Zadzwoniła tego wieczoru ze swojego nowego pokoju. Rozmowa początkowo była niezręczna; żadne z nich nie wiedziało jeszcze, jak zachować codzienną bliskość, kiedy dzieli ich granica. Zanim się rozłączyli, wybrali pociąg i zarezerwowali bilety. Rękawiczki pozostały na biurku, gotowe na poniedziałek.