ที่นั่งสำรองสำหรับโลก

ยานเดินทางกลับมีที่นั่งผู้โดยสารเพียงที่เดียว สามารถพาคนกลับไปยังโลกได้ภายในสิบแปดเดือน และบรรทุกเมล็ดพันธุ์พืชกลับไปยังยานได้ ไม่มีใครบนยานเดินทางข้ามรุ่นลำนี้เคยเห็นโลกมาก่อน การเดินทางกลับที่เก่าแก่ที่สุดที่บันทึกไว้เกิดขึ้นเมื่อหกชั่วอายุคนก่อน

เนรีชนะการลงคะแนน เธอเป็นช่างเทคนิคด้านดิน อายุสามสิบสองปี สุขภาพแข็งแรงพอที่จะลงจอดด้วยแรงโน้มถ่วง และสามารถตรวจสอบห้องเก็บเมล็ดพันธุ์ที่กล่าวถึงในตอนที่แล้วได้ เธอใช้เวลาสามสัปดาห์ในการเรียนรู้ชื่อแม่น้ำที่อาจจะไม่มีน้ำไหลอีกต่อไปแล้ว

ในคืนก่อนออกเดินทาง เธอพบว่าคุณปู่เซ็นรออยู่ด้านนอกห้องปรับความดันอากาศพร้อมกับถุงผ้าใบหนึ่ง เขาเคยทำงานด้านซ่อมบำรุงมาห้าสิบปี จากถุงนั้นเขาหยิบกล่องสีเทาเล็กๆ ออกมาและขอให้เธอนำไปฝังไว้ริมน้ำ

ข้างในไม่มีเถ้ากระดูก มีเพียงฟันซี่หนึ่ง รูปถ่ายหนึ่งใบ และกระดาษพับที่มีที่อยู่เขียนอยู่ รูปถ่ายนั้นแสดงให้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ข้างคลอง กำลังอุ้มเด็กไว้บนไหล่

“เป็นกล่องของยายทวดของฉันค่ะ” เซนกล่าว “พวกท่านส่งต่อกล่องนี้กันมาเรื่อยๆ ลูกคนโตทุกคนสัญญาว่าจะส่งกล่องนี้กลับบ้าน”

เนรีถามว่าทำไมเขาไม่นำไปรวมกับสัมภาระที่ระลึกอย่างเป็นทางการ เซนชี้ไปที่ฟัน วัสดุทางชีวภาพจำเป็นต้องผ่านการฆ่าเชื้อ ความร้อนจะทำลายกระดาษและทำให้ภาพถ่ายม้วนงอกลายเป็นฝุ่น

“มันก็ยังคงเป็นฟันซี่เดิมอยู่ดี”

“มันจะไม่ใช่กล่องแบบเดิมแล้ว”

เธอไม่ได้ให้สัญญาอะไรไว้เลย ปริมาณสินค้าที่เรือบรรทุกได้นั้นกำหนดไว้อย่างแม่นยำ ทุกกรัมที่เกินมาจะถูกนำไปใช้ทดแทนสิ่งของที่จำเป็นสำหรับผู้ที่เดินทางมาทีหลัง เซนรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร เพราะเขาชั่งน้ำหนักซีลปั๊มสำรองมาครึ่งชีวิตแล้ว

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง เธอตรวจสอบห้องโดยสาร ภายในมีเก้าอี้บุเบาะ สายรัดสำหรับนอน และแผ่นโลหะสลักชื่อผู้ที่ให้เงินสนับสนุนภารกิจการเดินทางกลับ แผ่นโลหะนั้นหนักเกือบหนึ่งกิโลกรัม

เนรีถามผู้อำนวยการภารกิจว่าอุปกรณ์นั้นจำเป็นหรือไม่ เขาบอกว่าผู้สนับสนุนคาดหวังว่ามันจะไปถึงโลก เธอจึงเสนอตัวที่จะบันทึกชื่อของพวกเขาลงในคอมพิวเตอร์แทน เมื่อถึงเวลาออกเดินทาง กล่องสีเทาก็ถูกวางไว้ในช่องเล็กๆ ด้านหลังที่นั่งของเธอ

สิบแปดเดือนต่อมา เนรีมายืนอยู่ข้างคลอง ที่อยู่ดังกล่าวหายไปอยู่ใต้กำแพงกันน้ำท่วม และไม่มีใครสามารถระบุตัวผู้หญิงในรูปถ่ายได้ ไม่มีการจัดพิธีใดๆ เธอจึงขุดหลุมเล็กๆ เหนือระดับน้ำและวางกล่องที่ปิดผนึกไว้ข้างใน

ข้อความของเธอส่งไปถึงเรือหลังจากที่เซนเสียชีวิตไปนานแล้ว หลานสาวของเขาเปิดฟังในห้องซ่อมบำรุง ซึ่งมีการติดป้ายใหม่ไว้เหนือโต๊ะทำงาน ป้ายนั้นระบุชื่อลูกเรือทุกคนด้วยตัวอักษรขนาดเล็กพอที่จะเว้นที่ว่างไว้สำหรับคนที่ยังไม่เกิด