Miejsce zarezerwowane dla Ziemi

Statek powrotny miał jedno miejsce dla pasażerów. Mógł przewieźć człowieka na Ziemię w osiemnaście miesięcy i przewieźć ładunek kultur nasiennych z powrotem na statek. Nikt na pokładzie statku pokoleniowego nie widział Ziemi. Najstarszy odnotowany wyjazd miał miejsce sześć lat temu.

Neri wygrała głosowanie. Była technikiem gleboznawstwa, miała trzydzieści dwa lata, była wystarczająco zdrowa, by lądować pod wpływem grawitacji i mogła inspekcję magazynów nasion opisanych w ostatniej transmisji. Spędziła trzy tygodnie, ucząc się nazw rzek, które mogły już nie płynąć.

W noc przed odpłynięciem zastała Starego Sena czekającego przed śluzą powietrzną z płócienną torbą. Służył w konserwacji przez pięćdziesiąt lat. Z torby wyjął małe, szare pudełko i poprosił ją, żeby zakopała je w pobliżu otwartej wody.

W środku nie było prochów. Był ząb, fotografia i złożona kartka z adresem. Zdjęcie przedstawiało kobietę nad kanałem, trzymającą dziecko na ramionach.

„Babcia mojej babci” – powiedział Sen. „Przekazali pudełko dalej. Każde najstarsze dziecko obiecało, że odeśle je do domu”.

Neri zapytał, dlaczego nie umieścił go w oficjalnym ładunku pamiątkowym. Sen wskazał na ząb. Materiał biologiczny wymagał sterylizacji. Wysoka temperatura zniszczyłaby papier i zwinęła zdjęcie w pył.

„To nadal byłby ten sam ząb”.

„To nie byłoby to samo pudełko”.

Niczego nie obiecywała. Limit ładunku statku był ściśle określony. Każdy dodatkowy gram miał zastąpić coś, czego potrzebowali ludzie, którzy mieli ją ścigać. Sen wiedział o tym lepiej niż ktokolwiek inny; przez połowę życia ważył zapasowe uszczelki pomp.

O świcie obejrzała przedział pasażerski. Znajdowały się w nim wyściełane krzesło, pasy do spania i stalowa tablica z nazwiskami osób, które sfinansowały misję powrotną. Tabliczka ważyła prawie kilogram.

Neri zapytała dyrektora misji, czy to niezbędny sprzęt. Odpowiedział, że sponsorzy spodziewają się, że dotrze on na Ziemię. Zaproponowała, że ​​zamiast tego zapisze ich nazwiska w komputerze. W momencie odlotu szare pudełko zajmowało małą wnękę za jej siedzeniem.

Osiemnaście miesięcy później Neri stała nad kanałem. Adres zniknął pod wałem przeciwpowodziowym i nikt nie mógł zidentyfikować kobiety na zdjęciu. Nie było żadnej ceremonii. Wykopała niewielkie zagłębienie nad linią wody i umieściła w nim zapieczętowane pudełko.

Jej wiadomość dotarła na statek długo po śmierci Sena. Jego wnuczka odtworzyła ją w warsztacie konserwacyjnym, gdzie nad stołem roboczym zamontowano nową tabliczkę. Wymieniono na niej imiona i nazwiska wszystkich członków załogi, literami na tyle małymi, by zostawić miejsce dla tych, którzy jeszcze się nie urodzili.