Een plaats gereserveerd voor de aarde

Het terugkeerschip had één passagiershut. Het kon een persoon in achttien maanden naar de aarde brengen en een lading zaadculturen terug naar het schip vervoeren. Niemand aan boord van het generatieschip had de aarde ooit gezien. De oudste geregistreerde vertrekdatum lag zes generaties achter hen.

Neri won de stemming. Ze was een bodemkundige, tweeëndertig jaar oud, gezond genoeg om de zwaartekracht te trotseren en in staat om de zaadkluizen te inspecteren die in de vorige uitzending waren beschreven. Ze besteedde drie weken aan het leren van de namen van rivieren die mogelijk niet meer zouden stromen.

De avond voor vertrek trof ze Oude Sen aan bij de luchtsluis, wachtend met een stoffen tas. Hij had vijftig jaar in de onderhoudsdienst gewerkt. Uit de tas haalde hij een klein grijs doosje en vroeg haar het naast open water te begraven.

Binnenin bevonden zich geen asresten. Er lag een tand, een foto en een opgevouwen papiertje met een adres erop. Op de foto was een vrouw te zien die naast een kanaal stond en een kind op haar schouders droeg.

'De grootmoeder van mijn grootmoeder,' zei Sen. 'Ze gaven de doos door. Elk oudste kind beloofde hem naar huis te sturen.'

Neri vroeg waarom hij het niet bij de officiële herdenkingslading had gedaan. Sen wees naar de tand. Biologisch materiaal moest gesteriliseerd worden. De hitte zou het papier aantasten en de foto tot stof doen verpulveren.

“Het zou nog steeds dezelfde tand zijn.”

“Het zou niet dezelfde doos zijn.”

Ze beloofde niets. De toegestane lading van het schip was exact. Elke extra gram zou iets vervangen wat nodig was voor de mensen die na haar kwamen. Sen wist dat als geen ander; hij had de helft van zijn leven reservepomppakkingen gewogen.

Bij zonsopgang inspecteerde ze het passagierscompartiment. Het bevatte een gewatteerde stoel, slaapriemen en een stalen plaat met de namen van degenen die de terugkeermissie hadden gefinancierd. De plaat woog bijna een kilogram.

Neri vroeg de missieleider of het essentiële apparatuur was. Hij zei dat de sponsors verwachtten dat het de aarde zou bereiken. Ze bood aan om hun namen in plaats daarvan in de computer te zetten. Tegen vertrek stond de grijze doos in een kleine nis achter haar stoel.

Achttien maanden later stond Neri naast een kanaal. Het adres was verdwenen onder een dijk en niemand kon de vrouw op de foto herkennen. Er hoefde geen ceremonie georganiseerd te worden. Ze groef een kleine kuil boven de waterlijn en plaatste de verzegelde doos erin.

Haar boodschap bereikte het schip lang nadat Sen was overleden. Zijn kleindochter speelde het af in de werkplaats, waar een nieuw bord boven de werkbank was bevestigd. Daarop stonden de namen van alle bemanningsleden, in letters die klein genoeg waren om ruimte te laten voor degenen die nog niet geboren waren.