รอดตายหวุดหวิด

ชายรูปร่างหน้าตาอ่อนโยน ตาข้างเดียว เดินโซเซอย่างขี้อาย เข้าไปในร้านเหล้าแห่งหนึ่งในฮิวสตัน ขณะที่ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากบาร์เทนเดอร์ แล้วพูดว่า:

“ขอโทษครับ คุณอนุญาตให้ผมเข้าไปหลังเคาน์เตอร์สักครู่ได้ไหมครับ คุณช่วยดูแลผมด้วยนะครับ มีบางอย่างที่ผมอยากจะดูตรงนั้นครับ”

บาร์เทนเดอร์ไม่ยุ่ง และเลยแกล้งทำเป็นสนใจด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ชายผู้มีท่าทางอ่อนโยนเดินอ้อมไปทางชั้นวางของด้านหลังบาร์

“ช่วยยกขวดไวน์และแก้วเหล่านั้นออกไปสักครู่ได้ไหมคะ/ครับ”

บาร์เทนเดอร์ทำตามที่บอก และพบรอยไถเล็กๆ บนชั้นวางของ และรูเล็กๆ ที่เจาะเข้าไปในผนังเป็นระยะทางค่อนข้างไกล

“ขอบคุณครับ แค่นี้แหละ” ชายผู้สุภาพกล่าวขณะเดินกลับไปข้างหน้าอีกครั้ง

เขายืนพิงบาร์อย่างครุ่นคิดแล้วพูดว่า “ผมยิงรูนั้นเมื่อเก้าปีก่อน ผมเข้ามาด้วยความกระหายน้ำและไม่มีเงินเลย บาร์เทนเดอร์ปฏิเสธที่จะเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ผม ผมเลยเริ่มยิง ลูกกระสุนทะลุหูเขาและขวดแชมเปญห้าขวดก่อนจะหยุด จากนั้นผมก็ตะโกนเสียงดังมาก และมีชายสองคนแขนหักขณะพยายามหนีออกไป บาร์เทนเดอร์ตัวสั่นไปหมด จนเวลาเขาผสมเครื่องดื่มให้ผม คุณคงคิดว่าเขากำลังทำมิลค์เชคให้ผู้หญิงที่อยากขึ้นรถรางอยู่แน่ๆ”

“ครับ?” บาร์เทนเดอร์กล่าว

“ครับผม วันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย และทุกครั้งที่ผมเป็นแบบนี้ ผมก็จะหงุดหงิดและใจร้อนเสมอ เหล้าจินผสมบิทเทอร์ช่วยผมได้เสมอ ผมคิดว่าผมยิงไปหกครั้งนะ ครั้งที่ผมเล่าให้คุณฟังน่ะ ถ้าไม่มีเหล้าจินก็ใช้วิสกี้เพียวๆ แทนได้ครับ”

“ถ้าผมมีกระดาษดักแมลงวัน” บาร์เทนเดอร์พูดอย่างอ่อนโยน “ผมจะเอาคุณไปแปะไว้แล้ววางไว้ที่หน้าต่างด้านหลัง แต่ผมหมดแล้ว ดังนั้นผมต้องใช้วิธีที่รุนแรงกว่านี้ ผมจะผูกผ้าขนหนูผืนนี้ให้เป็นปม แล้วนับสิบ จากนั้นจะเดินไปรอบๆ ปลายบาร์ นั่นจะทำให้คุณมีเวลาได้ยิงปืน และผมจะได้เห็นว่าคุณส่งเสียงร้องแบบเดิมที่คุณเคยพูดไว้หรือเปล่า”

“เดี๋ยวก่อน” ชายผู้สุภาพกล่าว “นึกขึ้นได้ หมอสั่งให้ผมงดดื่มอะไรเลยเป็นเวลาหกสัปดาห์ แต่คุณก็รอดไปได้อย่างหวุดหวิดนี่นา ผมว่าผมจะไปร้านขายยาข้างๆ แล้วไปชักดิ้นชักงออยู่บนทางเท้าดีกว่า ยังไงซะก็ได้ยาสะระแหน่กับแอมโมเนียหอมๆ มาดื่มด้วย”