เรื่องลึกลับที่คาดเดาไม่ได้

กลยุทธ์การโฆษณาที่ได้รับความนิยมและทันสมัยที่สุดในวงการวรรณกรรมคือการประกวดทายตอนจบของเรื่องลึกลับ ทุกคนได้รับเชิญให้ทายว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างไรได้ตลอดเวลาก่อนที่บทสุดท้ายจะตีพิมพ์ และในขณะเดียวกันก็เชิญชวนให้ซื้อหนังสือพิมพ์หรือสมัครสมาชิก การเขียนเรื่องลึกลับที่ท้าทายนักทายที่ฉลาดที่สุดในประเทศนั้นเป็นเรื่องง่ายที่สุดในโลก

เพื่อเป็นการพิสูจน์ เราขอเสนอเงินรางวัล 10,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ ให้กับผู้ชาย และ 15,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ ให้กับผู้หญิง ที่ทายปริศนาได้ถูกต้องก่อนถึงบทสุดท้าย

มีการให้เพียงบทสรุปของเรื่องราวเท่านั้น เนื่องจากเราไม่ได้มุ่งเน้นที่รูปแบบวรรณกรรม เราต้องการความลึกลับ

บท
ฉัน

ผู้พิพากษาสมิท พลเมืองผู้เป็นที่เคารพนับถืออย่างสูงของเมืองพลันก์วิลล์ ถูกพบว่าถูกฆาตกรรมในห้องนอนที่บ้านของเขา เขาถูกแทงด้วยกรรไกร ถูกวางยาพิษด้วย "ยาฆ่าหนู" คอของเขาถูกกรีดด้วยมีดโกนด้ามงาช้าง เส้นเลือดใหญ่ในแขนของเขาถูกกรีด และเขาถูกยิงด้วยลูกปืนลูกซองจากปืนลูกซองสองลำกล้องจนพรุน

เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพถูกเรียกตัวมาตรวจสอบห้อง พบรอยเท้าเปื้อนเลือดบนเพดาน และบนพื้นพบผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ของผู้หญิง ปักอักษรย่อ “JB” ซองบุหรี่ และแซนด์วิชแฮม เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพสรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตาย

บท
2.

ผู้พิพากษามีลูกสาวชื่อเมเบล อายุสิบแปดปี งดงามอย่างยิ่ง คืนก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม เธอได้แสดงปืนพกและขวานในบาร์หลักของเมือง และประกาศเจตนาที่จะ "จัดการ" ชายชราผู้นั้น ผู้พิพากษาทำประกันชีวิตไว้ 100,000 ดอลลาร์ในชื่อเธอ ไม่มีใครสงสัยว่าเธอเป็นผู้ก่ออาชญากรรม

เมเบิลหมั้นหมายกับชายหนุ่มชื่อชาร์ลี ซึ่งในคืนเกิดเหตุฆาตกรรม มีประชาชนหลายคนเห็นชาร์ลีปีนออกมาจากหน้าต่างห้องทำงานของผู้พิพากษา โดยมีมีดโกนเปื้อนเลือดและปืนลูกซองอยู่ในมือ สังคมกลับเมินเฉยต่อชาร์ลี

คนจรจัดถูกรถรางชนเสียชีวิต ก่อนตายเขาสารภาพว่าได้ก่อเหตุฆาตกรรม และในงานศพของท่านผู้พิพากษา พี่ชายของท่านผู้พิพากษา พันเอกสมิธ ก็ร่ำไห้และสารภาพว่าได้ฆ่าท่านผู้พิพากษาเพื่อเอานาฬิกาของเขา เมเบิลจึงส่งคนไปชิคาโกและจ้างนักสืบฝีมือดีมาช่วยสืบสวนคดีนี้

บท
3.

หญิงสาวแปลกหน้าสวยงามคนหนึ่งแต่งกายด้วยชุดไว้ทุกข์เดินทางมาถึงเมืองพลันค์วิลล์และลงทะเบียนเข้าพักที่โรงแรมในชื่อ เจน บัมการ์ทเนอร์ (ดูจากอักษรย่อบนผ้าเช็ดหน้า!)

วันต่อมา ชายชาวจีนคนหนึ่งถูกพบตัว เขาปฏิเสธว่าไม่ได้ฆ่าผู้พิพากษา และถูกนักสืบจับกุม หญิงแปลกหน้าคนนั้นพบกับชาร์ลีบนถนน และเมื่อได้กลิ่นควันบุหรี่ของเขา เธอก็เป็นลม เมเบิลจึงทิ้งเขาไปและหมั้นหมายกับชายชาวจีนคนนั้น

บท
IV

ขณะที่ชาวจีนกำลังถูกพิจารณาคดีฆาตกรรม เจน บัมการ์ทเนอร์ให้การว่าเธอเห็นนักสืบฆ่าผู้พิพากษาสมิทตามคำสั่งของบาทหลวงที่ทำพิธีศพ และว่าเมเบลเป็นแม่เลี้ยงของชาร์ลี ชาวจีนกำลังจะสารภาพเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังใกล้เข้ามา บทต่อไปจะเป็นบทสุดท้าย และคงพูดได้ว่าไม่มีใครเดาตอนจบของเรื่องได้ง่ายๆ เพื่อแสดงให้เห็นว่าการเดาตอนจบนั้นยากเพียงใด บทสุดท้ายจึงถูกนำเสนอไว้ตรงนี้แล้ว

บท
วี

ร่องรอยเท้าที่พบนั้นเป็นของโทมัส อาร์. เฮฟเฟิลโบเมอร์ จากดินแดนวอชิงตัน ซึ่งได้แสดงหลักฐานที่แน่ชัดว่าเขาเป็นผู้ลงมือฆ่าผู้พิพากษาในระหว่างที่เกิดอาการคลุ้มคลั่งทางจิต และเมเบลได้แต่งงานกับชายชื่อทอมป์กินส์ ซึ่งเธอได้พบเขาที่ฮอตสปริงส์สองปีต่อมา