De sportredacteur over cultuur

Is de literatuurredacteur aanwezig?

De sportredacteur keek op van de krant die hij aan het lezen was en zag een visioen van een aantrekkelijke vrouw van ongeveer twintig jaar oud, met zachte blauwe ogen en een volle bos goudbruin haar, opgestoken in een kapsel van de nieuwste en meest flatterende stijl.

'Nee hoor,' zei de sportredacteur, 'je kunt er donder op zeggen dat hij er niet is. Hij is op vrije voeten en probeert borgtocht te krijgen voor het mishandelen van een man die naar de krant had geschreven met de vraag hoeveel knopen er nodig zouden zijn voor een laag verf voor een huis, als tien mannen in zevenentwintig en een halve dag acht uur per dag zouden werken. Belde je soms voor een gedicht, of wilde je stiekem wat kortingsbonnen voor de fietswedstrijd?'

'Geen van beide,' zei de jonge vrouw met waardigheid. 'Ik ben de secretaris van de Houston Young Ladies' Society of Ethical Culture, en ik ben benoemd tot lid van een commissie die de literair redacteur moet bezoeken en met hem moet overleggen over het beste plan voor de uitvoering van onze verschillende taken.'

'Nou, dat is mooi,' zei de sportredacteur. 'Ik snap 'ethisch' blijkbaar niet helemaal, maar als het ook maar iets te maken heeft met lichamelijke opvoeding waar jullie meiden zich mee bezighouden, dan zijn jullie hier aan het juiste adres. Ik kan jullie in één minuut meer vertellen over de juiste manier om je spieren te trainen dan de literatuurredacteur in een uur. Hij weet alles over de oorsprong en de identiteit van de piramides, maar hij kan niet op een boksbal slaan, of jullie tips geven over hoe je je borstomvang kunt vergroten. Hoe lang traint jullie samenleving al?'

'We hebben het vorige maand georganiseerd,' antwoordde de dame, terwijl ze de vrolijke记者 met een ietwat twijfelachtige blik aankeek.

'Nou, hoe ademen jullie meiden eigenlijk? Met je longen of met je middenrif?'

"Meneer?"

“Oh, je moet goed beginnen en je moet weten hoe je moet ademen. Het eerste is je borst vooruit houden, je schouders naar achteren en een paar dagen armoefeningen doen. Daarna kun je zoiets proberen: houd je bovenlichaam rechtop en ga op één been staan, probeer dan—”

'Meneer!' riep de jonge vrouw streng uit, 'u bent aanmatigend. Ik begrijp uw onduidelijke taalgebruik niet. Onze vereniging heeft niets met een gymnasium te maken. Ons doel is het bevorderen van sociale ethiek.'

'O,' antwoordde de sportredacteur teleurgesteld, 'u bent helemaal in de ban van society en roze thee. Jammer. Dat scheelt me ​​een hoop ellende. Ik had gehoopt dat u voor atletiek zou kiezen. Dat zou u ook heel goed kunnen. Neem mijn advies ter harte en probeer die kleine oefening een week lang elke ochtend. U zult verbaasd zijn hoeveel goeds het voor uw spieren doet. Zoals ik al zei, ga gewoon op één...'

Knal! De deur ging open en de jonge vrouw met de blauwe ogen was verdwenen.

"Het is jammer," zei de sportredacteur, "dat deze meisjes zonder dat ethische aspect geen aandacht besteden aan zelfontwikkeling."