Redaktor sportowy ds. kultury

„Czy redaktor literacki jest na miejscu?”

Redaktor działu sportowego podniósł wzrok znad gazety, którą czytał, i ujrzał piękną kobietę w wieku około dwudziestu lat, z łagodnymi niebieskimi oczami i ciężką masą złocistobrązowych włosów, ułożonych w najnowszą, najbardziej wyrafinowaną fryzurę.

„Nie” – powiedział redaktor sportowy – „możesz się założyć, że go nie ma. Jest na wolności, bo próbuje wyjść za kaucją za napaść na mężczyznę, który napisał do „Skrzynki Pocztowej” z pytaniem, czy dziesięciu mężczyzn mogłoby zbudować dom w dwadzieścia siedem i pół dnia, pracując osiem godzin dziennie, ilu guzików potrzeba na jedną warstwę farby do tego domu. Dzwoniłeś, żeby zapytać o wiersz, czy chciałeś, żeby ci przemycił kupony na konkurs rowerowy?”

„Ani jedno, ani drugie” – odparła młoda dama z godnością. „Jestem sekretarzem Stowarzyszenia Kultury Etycznej Młodych Pań w Houston i zostałam wyznaczona jako komisja, która ma zwrócić się do redaktora literackiego i skonsultować z nim najlepszy plan wykonywania naszych różnych funkcji”.

„No to dobrze” – powiedział redaktor sportowy. „Wydaje mi się, że nie do końca rozumiem słowo „etyka”, ale jeśli to w ogóle ma coś wspólnego z kulturą fizyczną, którą uprawiacie, dziewczyny, to podbiegłyście do właściwego stanowiska. Mogę wam powiedzieć więcej o właściwym sposobie wykonywania waszych funkcji w minutę niż redaktor literacki w godzinę. On wie wszystko o tożsamości i pochodzeniu piramid, ale nie potrafi uderzyć worka ani dać wam żadnych wskazówek, jak powiększyć obwód klatki piersiowej. Jak długo wasze stowarzyszenie jest w trakcie szkolenia?”

„Zorganizowaliśmy się w zeszłym miesiącu” – odpowiedziała kobieta, patrząc z powątpiewaniem na pogodną twarz reportera.

„No więc, dziewczyny, jak oddychacie – płucami czy przeponą?”

"Pan?"

„Och, musisz zacząć od podstaw i musisz wiedzieć, jak oddychać. Po pierwsze, wypnij klatkę piersiową, odchyl ramiona do tyłu i przez kilka dni ćwicz ramiona. Potem możesz spróbować czegoś takiego: trzymaj górną część ciała wyprostowaną i stojąc na jednej nodze, spróbuj…”

„Proszę pana!” – zawołała surowo młoda dama – „jest pan zarozumiały. Nie rozumiem pańskiej niezrozumiałej mowy. Nasze stowarzyszenie nie ma nic wspólnego z gimnazjum. Naszym celem jest propagowanie etyki społecznej”.

„Och” – odparł redaktor sportowy rozczarowanym tonem – „jesteś na towarzystwie i różowej rakiecie herbacianej. Przepraszam. To mnie wyklucza. Miałem nadzieję, że idziesz na lekkoatletykę. Też dawałbyś radę. Posłuchaj mojej rady i spróbuj tego małego ćwiczenia każdego ranka przez tydzień. Zdziwisz się, jak bardzo wpłynie to na twoje mięśnie. Jak mówiłem, po prostu stań na jednym…”

Huk! Drzwi się zamknęły i niebieskooka młoda dama zniknęła.

„Szkoda” – powiedział redaktor sportowy – „że te dziewczyny nie zwracają uwagi na kulturę osobistą, bez uwzględnienia tej etycznej strony”.