De doorgang boven de watervallen

Toen Pilar de kloof bereikte, was de touwbrug verdwenen. 's Ochtends had hij nog tussen twee vijgenbomen gehangen. Nu lag de dichtstbijzijnde boom over de oever en voerde de rivier beneden afgebroken takken mee richting de waterval.

Aan de overkant van de kloof zwaaide haar landmeetkundige partner vanaf de verste richel. Tomas was met de kist met specimens overgestoken voordat het water steeg. Pilar droeg de touwen, het eten en de radio. De storm had de batterij van de radio leeggetrokken. Ze hadden nog net genoeg daglicht om een ​​poging te wagen om over te steken voordat de rivier beide oevers in mist hulde.

Op hun kaart stond een ondiepe doorwaadbare plaats stroomopwaarts aangegeven, maar de kaart was dertig jaar oud. Pilar volgde de route een halve mijl en zag een bruine stroom door de boomtoppen lopen. Ze keerde terug naar de kloof en riep wat ze had gezien. Tomas wees naar de vitrine met het specimen, en vervolgens naar een hoge tak die gedeeltelijk over de kloof reikte.

In de kist zaten dunne aluminium frames waarin de planten stonden die ze in vier weken hadden verzameld. De frames konden aan elkaar worden gekoppeld tot een lange paal. Tomas opende de kist. Zelfs vanaf de overkant kon Pilar zien hoe hij aarzelde bij elk geperst vel.

De expeditie had hem twee jaar aan subsidieaanvragen gekost. Verschillende monsters zouden kunnen aantonen dat een plant die als uitgestorven werd beschouwd, nog steeds in de vallei voorkwam. Pilar begreep waarom hij het eerste vel papier onder een steen had gelegd, om het tegen de wind te beschermen.

'Laat de papieren liggen!' riep ze.

Hij schudde zijn hoofd en droeg ze naar de beschutting van een overhang. Daar bond hij de frames aan elkaar vast. De paal boog door zijn eigen gewicht, maar reikte tot aan de hoge tak. Hij haakte er een smal koord overheen en liet het vrije uiteinde naar Pilar zwaaien.

Het lukte haar bij de derde poging. Ze gebruikten het touw om een ​​klimtouw over de tak heen en weer te trekken. Pilar maakte beide uiteinden vast aan een staande boom. Tomas knoopte zichzelf vast in de lus en trok boven de rivier, waarbij hij hand over hand bewoog terwijl zij het touw uit de buurt van de rots hield.

Halverwege gleed de specimenkoffer van zijn schouder. Hij greep ernaar. Het touw draaide in de knoop, waardoor hij boven het water werd geduwd.

'Laat het los,' zei Pilar. Deze keer sprak ze zo zacht dat hij wel moest luisteren.

Hij maakte de riem los. De koffer viel in de rivier en verdween.

Ze bereikten het kamp na zonsondergang. Drie dagen lang zei Tomas weinig. Op de vierde dag opende hij een nieuw notitieboekje en begon hij elke plant die hij zich kon herinneren te tekenen. Pilar zat tegenover hem en voegde de locaties toe. Het bewijsmateriaal moest opnieuw verzameld worden. Deze keer was hun eerste lijn op de kaart een veiligere route naar huis.