Przejście nad wodospadem

Most linowy zniknął, gdy Pilar dotarła do wąwozu. Rano wisiał między dwoma figowcami. Teraz najbliższe drzewo leżało na brzegu, a rzeka w dole niosła połamane gałęzie w kierunku wodospadu.

Po drugiej stronie wąwozu jej partner od pomiarów machał z przeciwległej półki. Tomas przeprawił się przez wąwóz z gablotą z próbkami, zanim wezbrała powódź. Pilar niosła liny, żywność i radio. Burza zatopiła baterię radia. Mieli wystarczająco dużo światła dziennego, żeby spróbować przepłynąć, zanim rzeka ukryje oba brzegi we mgle.

Ich mapa pokazywała płytki bród w górę rzeki, ale mapa miała trzydzieści lat. Pilar podążała nim przez pół mili i znalazła brązowy prąd płynący przez wierzchołki drzew. Wróciła do wąwozu i opowiedziała o tym, co widziała. Tomas wskazał na gablotę z okazem, a potem na wysoką gałąź, która sięgała do połowy przepaści.

W gablocie znajdowały się cienkie aluminiowe ramki, w których trzymano rośliny zebrane przez cztery tygodnie. Ramki można było połączyć w długi słupek. Tomas otworzył gablotę. Nawet z przeciwległego brzegu Pilar widziała, jak waha się nad każdą sprasowaną kartką.

Wyprawa kosztowała go dwa lata zbierania wniosków o granty. Kilka próbek mogłoby potwierdzić, że roślina uznana za wymarłą wciąż przetrwała w dolinie. Pilar zrozumiała, dlaczego umieścił pierwszą kartkę pod kamieniem, próbując ochronić ją przed wiatrem.

„Zostawcie te papiery!” krzyknęła.

Pokręcił głową i zaniósł je pod osłonę nawisu. Następnie związał ramy. Słup ugiął się pod własnym ciężarem, ale dosięgnął wysoko położonej gałęzi. Zaczepił go wąską linką i pozwolił, by wolny koniec pomknął w stronę Pilar.

Złapała go za trzecią próbą. Użyli liny, żeby przeciągnąć linę wspinaczkową przez gałąź i z powrotem. Pilar zakotwiczyła oba jej końce wokół stojącego drzewa. Tomas przywiązał się do pętli i ciągnął linę nad rzeką, przesuwając się ręka za ręką, podczas gdy ona trzymała linę z dala od skały.

W połowie drogi futerał z próbką zsunął mu się z ramienia. Sięgnął po niego. Lina skręciła się, obracając go nad wodą.

„Daj spokój” – powiedziała Pilar. Tym razem mówiła na tyle cicho, że musiał jej słuchać.

Puścił pasek. Walizka wpadła do rzeki i zniknęła.

Dotarli do obozu po zmroku. Przez trzy dni Tomas niewiele się odzywał. Czwartego dnia otworzył nowy notatnik i zaczął rysować każdą roślinę, jaką pamiętał. Pilar usiadła naprzeciwko niego i dopisała lokalizacje. Dowody trzeba było zebrać ponownie. Tym razem pierwsza linia na mapie wskazywała bezpieczniejszą drogę do domu.