Hoe het begon

'U kunt uw stoel beter wat verder naar achteren schuiven,' zei de oude bewoner. 'Ik zag net een van de Judkinses met zijn geweer het kantoor van de krant binnengaan, en er zou wel eens geschoten kunnen worden.'

De verslaggever, die in de stad was om informatie te verzamelen voor de grote editie, pakte snel zijn stoel achter een pilaar op het hotelplein en vroeg waar de problemen over gingen.

'Het is een oude vete die al jaren speelt,' zei de oude inwoner, 'tussen de redacteur en de familie Judkins. Ongeveer elke twee maanden schieten ze elkaar neer. Iedereen in de stad weet ervan. Zo is het begonnen. De Judkinsen wonen in een andere stad, en op een keer kwam een ​​knappe jongedame uit de familie hier op bezoek bij een mevrouw Brown. Mevrouw Brown gaf haar een groot feest – een echt deftig feest – om de jonge mannen met haar kennis te laten maken. Een van hen werd verliefd op haar en stuurde een gedichtje naar onze krant, de Observer. Het luidde als volgt:

Aan mevrouw Judkins
(Op bezoek bij mevrouw T. Montcalm Brown.)

We vinden het geweldig om haar te zien dragen
Een eenvoudige witte jurk.
Niets dan een roos in haar haar.
Die avond bij mevrouw Brown,
De mooiste van allemaal
Ze stond daar, met een blos op haar wangen.
Terwijl het gaslicht fel scheen
Op haar mooie hoofd.

"Dat gedicht was de aanleiding voor de vete."

'Ik zie niets mis met het gedicht,' zei de verslaggever. 'Het lijkt misschien een beetje grof, maar bevat niets aanstootgevends.'

'Nou,' zei de oude man, 'het gedicht was prima zoals het was geschreven. De problemen begonnen op de redactie. De ochtend nadat het was ingeleverd, kreeg de redactrice van de societyrubriek het als eerste in handen. Ze is een oude vrijster en ze vond de tweede regel niet helemaal gepast, dus haalde ze die door. Daarna snuffelde de advertentiemanager zoals gewoonlijk door de post van de redacteur en las het gedicht. Oude Brown was de redactie 17 dollar aan achterstallig abonnementsgeld schuldig, en de advertentiemanager schrapte de vierde regel. Hij zei dat oude Brown geen gratis advertenties in die redactie mocht krijgen.'

Toen kwam de vrouw van de redacteur toevallig binnen om te kijken of er misschien vierkante, geparfumeerde enveloppen tussen zijn post zaten, en ze las het. Ze was zelf ook op het feest van de Browns geweest, en toen ze de zin las waarin Miss Judkins werd uitgeroepen tot 'de mooiste van allemaal', haalde ze haar neus op en kraste die zin door.

“Toen kreeg de redacteur het zelf in handen. Hij is erg geïnteresseerd in onze nieuwe elektriciteitscentrale en hij zette zijn blauwe potlood snel op de regel 'Terwijl het gaslicht helder scheen'. Later kwam een ​​van de drukkers binnen en pakte een heleboel exemplaren, en dit gedicht zat daar ook tussen. Je weet wat drukkers doen als je ze de kans geeft, dus zo is het gedicht uiteindelijk in de krant verschenen:

Aan mevrouw Judkins
(Op bezoek bij mevrouw T. Montcalm Brown.)

We vonden het geweldig om haar te zien dragen
Niets anders dan een roos in haar haar.
Ze stond daar met rode blosjes op haar wangen.
Op haar mooie hoofd.

'En zie je,' vervolgde de oude bewoner, 'dat de Judkinsen boos werden.'