Jak to się zaczęło

„Lepiej odsuń krzesło trochę bardziej do tyłu” – powiedział starszy mieszkaniec. „Widziałem, jak jeden z Judkinsów wszedł przed chwilą do redakcji gazety z bronią i może dojść do strzelaniny”.

Reporter, który był w mieście, aby zbierać informacje do dużego wydania, szybko usiadł za filarem na hotelowym placu i zapytał, co się dzieje.

„To stara, trwająca od kilku lat waśń” – powiedział stary mieszkaniec – „między redaktorem a rodziną Judkinsów. Mniej więcej co dwa miesiące zaczynają do siebie strzelać. Wszyscy w mieście o tym wiedzą. Tak to się zaczęło. Judkinsowie mieszkają w innym mieście i pewnego razu pewna atrakcyjna młoda dama z rodziny przyjechała tu z wizytą do pani Brown. Pani Brown wydała jej duże przyjęcie – regularne, eleganckie przyjęcie, żeby młodzi mężczyźni mogli ją poznać. Jeden młody człowiek się w niej zakochał i przysłał krótki wiersz do naszej gazety, „Observera”. Oto jak brzmiał:

Do panny Judkins
(Wizyta u pani T. Montcalm Brown.)

Uwielbiamy ją oglądać w
Suknia w prostym, białym kolorze.
Nic, tylko róża we włosach
Tej nocy u pani Brown,
Najpiękniejsza ze wszystkich
Stała z czerwonymi rumieńcami,
Podczas gdy jasno świeciła lampa gazowa
Na jej pięknej głowie.

„Ten wiersz zapoczątkował waśń”.

„Nie widzę nic złego w tym wierszu” – powiedział reporter. „Wydaje się trochę prymitywny, ale nie zawiera niczego, co mogłoby kogokolwiek urazić”.

„Cóż” – powiedział stary mieszkaniec – „wiersz był w porządku, tak jak został napisany. Kłopoty zaczęły się w redakcji gazety. Następnego ranka po wysłaniu go do redakcji dotarła do niego redaktorka działu towarzyskiego. Jest starą panną i uznała, że ​​drugi wers nie jest do końca odpowiedni, więc przeciągnęła go ołówkiem. Potem kierownik działu reklamy, jak zwykle, przejrzał pocztę redaktora i przeczytał wiersz. Stary Brown był winien redakcji 17 dolarów zaległej prenumeraty, a kierownik działu reklamy skreślił czwarty wers. Powiedział, że stary Brown nie powinien dostać żadnej darmowej reklamy w tej redakcji.

„Wtedy żona redaktora przypadkiem weszła, żeby sprawdzić, czy wśród jego korespondencji są jakieś kwadratowe, perfumowane koperty, i przeczytała je. Sama była na przyjęciu u Brownów i kiedy przeczytała wers, który głosił, że panna Judkins jest „najpiękniejszą ze wszystkich”, zadarła nos i wykreśliła to.

Potem sam redaktor się tym zajął. Jest bardzo zainteresowany naszą nową elektrownią i jego niebieski ołówek w pośpiechu nakreślił wers „Dopóki jasno świeciła latarnia gazowa”. Później przyszedł jeden z drukarzy i zebrał mnóstwo egzemplarzy, a wśród nich znalazł się ten wiersz. Wiadomo, co zrobią drukarze, jeśli da się im szansę, więc oto, jak wiersz wyszedł w gazecie:

Do panny Judkins
(Wizyta u pani T. Montcalm Brown.)

Uwielbialiśmy ją oglądać w
Nic, tylko róża we włosach.
Stała z czerwonymi rumieńcami
Na jej pięknej głowie.

„I widzisz” – kontynuował stary mieszkaniec – „Judkinsowie się wściekli”.