Zijn dilemma

Een oude man met lange, witte kinbaard en een bolhoed die twee maten te klein was, kwam gisteren een drogisterij aan de hoofdstraat binnen en wenkte een winkelbediende naar zich toe in een hoek. Hij was ongeveer vijfenzestig jaar oud, maar droeg een felrode stropdas en probeerde zo nonchalant mogelijk een zeer slechte en sterke sigaar te roken.

'Jongeman,' zei hij, 'laat me je een paar vragen stellen, en dan stuur ik je volgende zomer een grote watermeloen van de boerderij. Ik ben naar Houston gekomen om dit carnaval te bezoeken en wat te handelen. Maar voordat ik verder ga, heb je misschien haarverf?'

“In overvloed.”

“Heeft u misschien ook van die echt zwarte, glanzende verf die blauw lijkt in de zon?”

"Ja."

'Goed, dan ga ik nu verder. Weet u iets over deze Monroe-dokter?'

“Nou ja, in ieder geval iets.”

"En widders; voelt u zich in staat om een ​​paar regels over widders te schrijven?"

'Ik begrijp niet wat u bedoelt,' zei de baliemedewerker. 'Wat wilt u precies weten?'

'Ik kom zo bij het goede nieuws. Nu heb je haarkleurmiddel, Monroe-achtige behandelingen en widders. Heb je dat allemaal onthouden?'

“Ja, maar—”

'Wacht even, ik zal het uitleggen. Er is een ontzettend ongelukkige, dikke en brutale weduwe op de boerderij naast me komen wonen, en als ik het vrouwenhart ken, heeft ze met verlangende ogen naar mij gekeken. Als ik mijn snorhaar wit verf, dan maak ik haar te pakken. Door mijn snorhaar zwart te verven en er een paar vingers rogge in te steken waar het hoort, schop ik mijn hakken in de lucht en wals ik naar haar toe om haar te begroeten als een kalf van veertig.'

'Welnu,' zei de winkelbediende, 'onze haarverf is—'

'Wacht eens even, jonge kerel. Aan de andere kant hoor ik vanmorgen geruchten over oorlogen, en alarmerende verhalen over die Monroe-doctrine. Als ik mijn haar verf en train tot ik achtendertig of veertig ben, krijg ik mijn weduwe te pakken, maar ik verander in een kwieke, opgewekte jongeman die gedwongen kan worden om in die grote oorlog te vechten. Als ik stop met de haarverf, groet de rekruterende sergeant mijn grijze haren en loopt voorbij, maar ik neem een ​​groot risico met mijn weduwe. Ze is al twee keer op date geweest met een man die gescheiden is en zijn eigen geld verdient, en die Monroe-doctrine is het enige dat me ervan weerhoudt om vijfenzeventig cent uit te geven en flink te investeren in die verf. Wat zou jij doen als je mij was, jonge kerel?'

'Ik denk niet dat er binnenkort een oorlog zal uitbreken,' zei de klerk.

“Jeruzalem, wat fijn om te horen! Geef me de grootste fles blauwzwarte haarverf die je hebt voor vijfenzeventig cent. Ik ga die verf verven voordat hij opdroogt, en het risico nemen dat Monroe weer water gaat drinken in deze oorlogszaak.”