Jego dylemat

Starszy mężczyzna z długimi, białymi wąsami i w meloniku o dwa rozmiary za małym, wpadł wczoraj do drogerii przy Main Street i skinął na sprzedawcę, żeby podszedł do kąta. Miał około sześćdziesięciu pięciu lat, ale nosił jaskrawoczerwony krawat i próbował zapalić bardzo kiepskie i mocne cygaro w jak najbardziej nonszalancki sposób.

„Młody człowieku” – powiedział – „pozwól, że zadam ci kilka pytań, a latem przyślę ci wielkiego arbuza z farmy. Przyjechałem do Houston, żeby zobaczyć ten karnawał i trochę pohandlować. A teraz, zanim pójdę dalej, masz może farbę do włosów?”

„Dużo tego.”

„Coś z tego prawdziwego, czarnego, błyszczącego barwnika, który w słońcu wygląda na niebieski?”

"Tak."

„No dobrze, teraz będę kontynuował. Wiesz coś o tym doktorze Monroe?”

„No cóż, tak, coś tam.”

„A wdowy? Czy czujesz się na siłach, żeby napisać parę zdań o wdowach?”

„Nie wiem, do czego pan zmierza” – powiedział urzędnik. „Czego pan chce się dowiedzieć?”

„Idę do kufla. Teraz jest farba do włosów, doktor Monroe i widders. Masz to wszystko w pamięci?”

„Tak, ale…”

„Poczekaj chwilę, a wyjaśnię. Do sąsiedniej farmy wprowadziła się najnieszczęśliwsza, najgrubsza i najzadziorniejsza wdowa, jaką kiedykolwiek widziałeś, i jeśli znam kobiece serce, jakie rzuciła mi z tęsknotą. Teraz, jeśli ufarbuję te białe wąsy, to ją narysuję. Zaczerniając te wąsy i wkładając, powiedzmy, cztery palce żytniego chleba tam, gdzie ich miejsce, podnoszę obcasy, podchodzę i salutuję wdowie jak czterdziestoletnie cielę.”

„Cóż” – powiedział urzędnik – „nasza farba do włosów jest…”

„Chwileczkę, młodzieńcze. Z drugiej strony, dziś rano słyszę plotki o wojnach i słyszę alarmujące plotki o tym tutejszym doktorze Monroe. Jeśli użyję farby do włosów i będę trenował do trzydziestu ośmiu czy czterdziestu lat, to złapię wdowę, ale zmienię się w żwawego i wesołego młodzieńca, który nadaje się do walki w tej wielkiej wojnie. Jeśli oddam farbę do włosów, sierżant rekrutacyjny salutuje tym siwowłosym i przechodzi obok, ale ja ryzykuję, stawiając na wdowę. Spotykała się dwa razy z mężczyzną, który się rozwiódł i sam sobie zawiązał kadź, a ta tutejsza doktorka Monroe powstrzymuje mnie przed wyciągnięciem siedemdziesięciu pięciu centów i zrobieniem niezłego interesu z tą farbą. Co byś zrobił na moim miejscu, młodzieńcze?”

„Nie sądzę, żeby w najbliższym czasie wybuchła jakaś wojna” – powiedział urzędnik.

„Jerozolimo; cieszę się! Daj mi największą butelkę niebiesko-czarnej farby do włosów za siedemdziesiąt pięć centów, jaką masz. Pójdę do tego gnoja, zanim wyschnie, i zaryzykuję, że Monroe znowu napije się wody w tej sprawie wojennej”.