De wolf en de vos

De wolf had de vos bij zich, en wat de wolf ook wilde, dat moest de vos doen, want hij was de zwakkere en hij wilde maar al te graag van zijn meester af. Het gebeurde eens, toen ze door het bos liepen, dat de wolf zei: "Rode vos, geef me iets te eten, anders eet ik je zelf op."

Toen antwoordde de vos: "Ik ken een boerderij waar twee lammetjes zijn; als je wilt, halen we er eentje." Dat beviel de wolf wel, en ze gingen erheen. De vos stal het lammetje, bracht het naar de wolf en ging weg. De wolf verslond het, maar was niet tevreden met één; hij wilde de andere ook en ging die halen. Omdat hij dat zo onhandig deed, hoorde de moeder van het lammetje hem en begon vreselijk te schreeuwen en te blaten, zodat de boer kwam aanrennen. Ze vonden de wolf en sloegen hem zo genadeloos dat hij mank en huilend naar de vos ging.

'Je hebt me mooi misleid,' zei hij; 'ik wilde het andere lam halen, maar de plattelandsbewoners hebben me overvallen en me helemaal in elkaar geslagen.'

De vos antwoordde: "Waarom ben je zo'n veelvraat?"

De volgende dag gingen ze weer het platteland op, en de gulzige wolf zei opnieuw: "Rode vos, geef me iets te eten, anders eet ik je zelf op."

Toen antwoordde de vos: "Ik ken een boerderij waar de vrouw vanavond pannenkoeken bakt; we zullen er een paar voor onszelf pakken." Ze gingen erheen, en de vos sloop om het huis heen, gluurde en snuffelde rond tot hij de schaal met pannenkoeken vond. Hij pakte er zes en bracht ze naar de wolf. "Hier heb je iets te eten," zei hij tegen hem, en ging toen weg.

De wolf verslond de pannenkoeken in een oogwenk en zei: "Hier krijg je meer van!" Hij liep naar de pannenkoeken toe en verscheurde de hele schaal, zodat die in stukken brak. Dit maakte zo'n lawaai dat de vrouw naar buiten kwam. Toen ze de wolf zag, riep ze de mensen, die zich haastten en hem zo lang sloegen als hun stokken het maar konden houden, totdat hij met twee kreupele poten en luid huilend terugkeerde naar de vos in het bos. "Wat een afschuwelijke misleiding heb je me aangedaan!" riep hij, "de boeren hebben me gevangen en mijn huid voor me gelooid."

Maar de vos antwoordde: "Waarom ben je zo'n veelvraat?"

Op de derde dag, toen ze samen op pad waren en de wolf zich moeizaam voortbewoog, zei hij opnieuw: "Rode vos, geef me iets te eten, anders eet ik je zelf op."

De vos antwoordde: "Ik ken een man die aan het jagen is, en het gezouten vlees ligt in een vat in de kelder; dat zullen we halen."

De wolf zei: "Ik ga mee wanneer jij gaat, zodat je me kunt helpen als ik zelf niet weg kan komen."

'Ik wil wel,' zei de vos, en hij wees hem de zijpaden en wegen waarlangs ze uiteindelijk de kelder bereikten.

Er was vlees in overvloed, en de wolf stortte zich er meteen op en dacht: "Ik heb nog genoeg tijd voordat ik moet stoppen!" De vos vond het ook lekker, maar keek overal rond en rende vaak naar het gat waardoor ze naar binnen waren gekomen, om te proberen of zijn lichaam nog dun genoeg was om erdoorheen te glippen. De wolf zei: "Lieve vos, zeg me eens waarom je zo veel heen en weer rent en in en uit het gat springt?"

'Ik moet ervoor zorgen dat er niemand aankomt,' antwoordde de sluwe kerel. 'Eet niet te veel!'

Toen zei de wolf: "Ik ga niet weg voordat het vat leeg is." Intussen kwam de boer, die het geluid van de springende vos had gehoord, de kelder in. Toen de vos hem zag, sprong hij in één keer uit het hol. De wolf wilde hem volgen, maar hij had zich zo volgevreten dat hij er niet meer doorheen kon en vast kwam te zitten. Toen kwam de boer met een knuppel en sloeg hem dood, maar de vos sprong het bos in, blij dat hij van de oude veelvraat af was.