Wilk i lis

Wilk miał ze sobą lisa i cokolwiek wilk zapragnął, lis był zmuszony zrobić, bo był słabszy i chętnie pozbyłby się swego pana. Zdarzyło się, że pewnego razu, gdy szli przez las, wilk powiedział: „Rudy lisie, daj mi coś do jedzenia, bo inaczej sam cię zjem”.

Wtedy lis odpowiedział: „Znam zagrodę, gdzie są dwa młode jagnięta; jeśli masz ochotę, przyprowadzimy jedno z nich”. To odpowiadało wilkowi i poszli tam, a lis ukradł małe jagnię, zabrał je wilkowi i odszedł. Wilk je pożarł, ale nie zadowolił się jednym; chciał też drugiego i poszedł po nie. Ponieważ jednak zrobił to tak niezręcznie, matka małego jagnięcia usłyszała go i zaczęła strasznie krzyczeć i beczeć, tak że rolnik tam przybiegł. Znaleźli wilka i tak bezlitośnie go zbili, że podszedł do lisa kulejąc i wyjąc.

„Wprowadziłeś mnie w błąd”, powiedział. „Chciałem przynieść drugie jagnię, ale wieśniacy mnie zaskoczyli i stłukli na miazgę”.

Lis odpowiedział: „Dlaczego jesteś takim żarłokiem?”

Następnego dnia znowu wybrali się na wieś, a chciwy wilk po raz kolejny powiedział: „Rudy lisie, daj mi coś do jedzenia, albo sam cię zjem”.

Wtedy lis odpowiedział: „Znam dom, w którym żona piecze dziś wieczorem naleśniki; kupimy sobie trochę”. Poszli tam, a lis obszedł dom dookoła, zerkał i węszył, aż odkrył, gdzie jest talerz, po czym zgarnął sześć naleśników i zaniósł je wilkowi. „Masz coś do jedzenia” – powiedział do niego i odszedł.

Wilk połknął naleśniki w mgnieniu oka i powiedział: „Sprawiają, że chce się więcej”, po czym podszedł i rozszarpał całe naczynie, aż rozpadło się na kawałki. Narobiło to takiego hałasu, że kobieta wybiegła, a widząc wilka, zawołała ludzi, którzy pospieszyli tam i bili go tak długo, jak tylko ich kije się trzymały, aż z kulawymi nogami i głośnym wyciem wrócił do lisa w lesie. „Jakże okropnie mnie oszukałeś!” krzyknął, „chłopi mnie złapali i wygarbowali mi skórę”.

Ale lis odpowiedział: „Dlaczego jesteś takim żarłokiem?”

Trzeciego dnia, gdy byli już razem na zewnątrz, a wilk mógł już tylko boleśnie kuleć, powiedział ponownie: „Rudy lisie, daj mi coś do jedzenia, albo sam cię zjem”.

Lis odpowiedział: „Znam człowieka, który zabija, a solone mięso leży w beczce w piwnicy; znajdziemy je”.

Wilk rzekł: „Pójdę, kiedy ty pójdziesz, żebyś mógł mi pomóc, jeśli nie uda mi się uciec”.

„Chcę” – powiedział lis i pokazał mu ścieżki i drogi, którymi w końcu dotarli do piwnicy.

Mięsa było pod dostatkiem, a wilk natychmiast rzucił się na nie i pomyślał: „Mam jeszcze mnóstwo czasu, zanim będę musiał odejść!”. Lisowi też smakowało, ale rozglądał się dookoła i często biegał do nory, którą weszli, i próbował, czy jego ciało jest jeszcze wystarczająco chude, by się przez nią przecisnąć. Wilk powiedział: „Drogi lisie, powiedz mi, dlaczego tak biegasz tu i tam i wskakujesz i wyskakujesz?”

„Muszę dopilnować, żeby nikt nie przyszedł” – odpowiedział przebiegły. „Nie jedz za dużo!”

Wtedy wilk rzekł: „Nie odejdę, dopóki beczka nie będzie pusta”. Tymczasem farmer, który usłyszał odgłos skakania lisa, wszedł do piwnicy. Kiedy lis go zobaczył, wyskoczył z nory jednym susem. Wilk chciał za nim pójść, ale tak się utuczył od jedzenia, że ​​nie mógł już się wydostać, tylko utknął. Wtedy nadszedł farmer z pałką i uderzył go na śmierć, ale lis skoczył do lasu, zadowolony, że pozbył się starego żarłoka.