Overtuigd

Houston is de woonplaats van een jongedame die uitzonderlijk gezegend is met de gaven van de godin van het geluk. Ze is een lust voor het oog, intelligent, geestig en bezit die charmante uitstraling die zo moeilijk te omschrijven is, maar zo aantrekkelijk, dat men gewoonlijk persoonlijke aantrekkingskracht noemt. Hoewel ze in zo'n eenzame wereld leeft en begiftigd is met zoveel geestelijke en lichamelijke kwaliteiten, is ze geen vluchtige modetrend, en de bewondering die ze van een grote kring van bewonderaars ontvangt, is haar niet naar het hoofd gestegen.

Ze heeft een goede vriendin, een jonge vrouw met een eenvoudig uiterlijk, maar een verstandig en praktisch verstand, die ze regelmatig raadpleegt als wijze raadgever en adviseur bij de ingewikkelde problemen van het leven.

Op een dag zei ze tegen Marian, haar wijze vriendin: "Wat zou ik graag willen weten wie van deze vleiende aanbidders oprecht en eerlijk is in de complimenten die ze me geven. Mannen zijn zulke bedriegers, en ze overladen me allemaal met loze lof en houden zulke mooie praatjes, dat ik niet weet wie van hen, als er al iemand is, oprecht en eerlijk is."

'Ik zal je een manier vertellen,' zei Marian. 'De volgende avond, wanneer er een aantal mensen bij je op bezoek komen, draag dan een dramatisch gedicht voor en vertel me vervolgens hoe ieder van hen zijn mening over je poging verwoordt.'

De jongedame was erg onder de indruk van het idee, en op de daaropvolgende vrijdagavond, toen een stuk of zes jongemannen in de salon waren om haar aandacht te schenken, bood ze aan om voor te dragen. Ze heeft geen greintje dramatisch talent, maar ze stond op en droeg een lang gedicht voor, met veel gebaren, rollende ogen en het drukken van haar handen tegen haar hart. Ze deed het erg slecht, en zonder enige acht te slaan op de regels van welsprekendheid of expressie.

Later vroeg haar vriendin Marian haar hoe haar actie was ontvangen.

'O,' zei ze, 'ze verdrongen zich allemaal om me heen en leken vervuld van opperste vreugde. Tom, Henry, Jim en Charlie waren in vervoering. Ze zeiden dat Mary Anderson het niet had kunnen evenaren. Ze zeiden dat ze nog nooit iets met zo'n dramatische kracht en gevoel hadden horen zeggen.'

'Heeft iedereen je geprezen?' vroeg Marian.

“Op één na. Meneer Judson leunde achterover in zijn stoel en applaudisseerde helemaal niet. Nadat ik klaar was, zei hij dat hij bang was dat ik weinig acteertalent had.”

'Nou,' zei Marian. 'Weet je wie oprecht en authentiek is?'

'Ja,' zei het mooie meisje, met ogen die straalden van enthousiasme. 'De test was een groot succes. Ik heb een hekel aan die afschuwelijke Judson en ik ga meteen beginnen met studeren voor het toneel.'