Przekonany

Houston to miejsce zamieszkania pewnej młodej damy, która została wyjątkowo obdarzona darami bogini fortuny. Jest niezwykle piękna, bystra, dowcipna i posiada ten czarujący urok, tak trudny do opisania, a tak silny, że potrafi uszczęśliwić, powszechnie nazywany osobistym magnetyzmem. Choć żyje w tak samotnym świecie i obdarzona jest tak wieloma wdziękami umysłu i materii, nie jest leniwym motylem mody, a uwielbienie, jakim darzy ją liczne grono wielbicieli, nie zawróciło jej w głowie.

Ma bliską przyjaciółkę, młodą damę o niepozornym wyglądzie, lecz o rozsądnym i praktycznym umyśle, do której zwykle zwraca się jak do mądrej doradczyni i mentorki w skomplikowanych problemach życiowych.

Pewnego dnia powiedziała Marian – mądrej przyjaciółce: „Jakże bym chciała, żeby istniał jakiś sposób, żeby dowiedzieć się, kto z tych moich pochlebczych adoratorów jest szczery i autentyczny w komplementach, które mi składają. Mężczyźni to tacy oszuści, a wszyscy tak bezgranicznie mnie chwalą i wygłaszają tak piękne przemówienia, że ​​nie wiem, kto z nich, jeśli w ogóle ktokolwiek, jest wobec nich szczery i autentyczny”.

„Podam ci sposób” – powiedziała Marian. „Następnego wieczoru, kiedy będzie ich kilku, wyrecytuj jakiś dramatyczny wiersz, a potem powiedz mi, jak każdy z nich wyraża swoją opinię o twoim wysiłku”.

Młoda dama była pod wielkim wrażeniem tego pomysłu i w następny piątkowy wieczór, gdy w salonie zebrało się około pół tuzina młodych mężczyzn, zwracając na nią uwagę, zgłosiła się na ochotnika do recytacji. Nie ma najmniejszego talentu dramatycznego, ale wstała i wyrecytowała długi wiersz, z mnóstwem gestów, przewracaniem oczami i przykładaniem rąk do serca. Zrobiła to bardzo źle i bez najmniejszego szacunku dla zasad retoryki czy ekspresji.

Później jej przyjaciel Marian zapytał ją, jak odebrano jej wysiłek.

„Och” – powiedziała – „wszyscy stłoczyli się wokół mnie i wydawali się przepełnieni ogromną radością. Tom, Henry, Jim i Charlie byli zachwyceni. Mówili, że Mary Anderson nie mogłaby im dorównać. Mówili, że nigdy nie słyszeli niczego, co przemawiałoby z takim dramatyzmem i uczuciem”.

„Wszyscy cię chwalili?” zapytał Marian.

„Wszyscy oprócz jednego. Pan Judson rozparł się na krześle i ani razu nie klaskał. Powiedział mi po tym, jak skończyłem, że obawia się, iż mam bardzo mało talentu dramatycznego”.

„No więc” – powiedziała Marian – „wiesz, kto jest szczery i autentyczny?”

„Tak” – powiedziała piękna dziewczyna, z oczami błyszczącymi entuzjazmem. „Test zakończył się pełnym sukcesem. Nie cierpię tego wstrętnego Judsona i zaraz zacznę się przygotowywać do występu na scenie”.