Boulôt en Boulotte

Toen Boulôt en Boulotte, de kleine tweeling met hun dennenhouten poten, de respectabele leeftijd van twaalf jaar hadden bereikt, werd er in de familievergadering besloten dat het tijd was dat ze hun kleine blote voetjes in schoenen zouden steken. Het waren twee mollige, bruinogige 'Cadian'-jongens, die met hun vader en moeder en een heleboel broers en zussen halverwege de heuvel woonden, in een keurige blokhut met een stevige lemen schoorsteen aan één kant. Ze konden zich nu wel schoenen veroorloven, want ze hadden heel wat spaargeld opgebouwd door de verkoop van wilde druiven, bramen en 'socoes' aan dames in het dorp die dergelijke dingen 'inplantten'.

Boulôt en Boulotte zouden de schoenen zelf kopen en kozen een zaterdagmiddag uit voor de belangrijke transactie, want dat is hét moment om te winkelen in Natchitoches Parish. Zo daalden Boulôt en Boulotte op een zonnige zaterdagmiddag, hand in hand, met hun kwartjes, dubbeltjes en kleine muntjes zorgvuldig bijeengebonden in een zondagse zakdoek, de heuvel af en verdwenen uit het zicht van de enthousiaste menigte die zich had verzameld om hen uit te zwaaien.

Lang voordat het tijd was voor hun terugkeer, had ditzelfde kleine groepje, met de tienjarige Seraphine aan het hoofd die een kleine Seraphin in haar armen hield, zich in een rij voor de hut opgesteld op een geschikte plek vanwaar ze snel en nauwlettend observaties konden doen.

Nog voordat de twee in het zicht kwamen, waren hun geklets al te horen bij de bron, waar ze ongetwijfeld waren gestopt om te drinken. De stemmen werden steeds duidelijker hoorbaar. Toen, door de takken van de jonge dennenbomen, verscheen Boulottes blauwe zonnehoed, en Boulôts strohoed. Ten slotte stapten de tweeling, hand in hand, de open plek op, volledig in het zicht.

De band raakte in paniek.

'Jullie zijn helemaal gek, Boulôt en Boulotte,' schreeuwde Seraphine. 'Jullie gaan schoenen kopen en komen op blote voeten thuis alsof jullie weg zijn!'

Boulôt werd knalrood. Hij liet zwijgend zijn hoofd hangen en keek schaapachtig naar zijn blote voeten, en vervolgens naar de stevige brogans die hij in zijn hand droeg. Hij had er niet aan gedacht.

Boulotte droeg ook schoenen, maar dan wel de meest glanzende, met de hoogste hakken en de meest opvallende knopen. Maar ze was niet iemand die zich daardoor liet ontmoedigen of verlegen keek; integendeel.

'Je denkt toch niet dat Boulôt en ik geld hebben voor... ons?' antwoordde ze met bijtende minachting. 'Denk je dat we schoenen gaan kopen om de boel in de schemering te verpesten? Reageer!'

En ze liepen allemaal teleurgesteld het huis binnen; op Boulotte na, die de touwtjes in handen had, en Seraphin, die het niets kon schelen.