Boulôt i Boulotte

Kiedy Boulôt i Boulotte, małe bliźniaki z sosnowego drewna, osiągnęły dostojny wiek dwunastu lat, na naradzie rodzinnej postanowiono, że nadszedł czas, by włożyli swoje małe, bose stopy w buty. Byli dwojgiem pulchnych, brązowoskórych i czarnookich 'Cadianów, którzy mieszkali z ojcem, matką i gromadką rodzeństwa w połowie wzgórza, w schludnej chacie z bali, z solidnym, glinianym kominem na jednym końcu. Teraz mogli sobie pozwolić na buty, bo zaoszczędzili niejedno dzięki swojej pracowitości, sprzedając dzikie winogrona, jeżyny i „socoes” damom z wioski, które „wystawiały” takie rzeczy.

Boulôt i Boulotte mieli sami kupić buty i wybrali sobotnie popołudnie na ważną transakcję, ponieważ to czas wielkich zakupów w parafii Natchitoches. Tak więc, w jasne sobotnie popołudnie, Boulôt i Boulotte, trzymając się za ręce, z monetami dwudziestopięciocentowymi, dziesięciocentówkami i picayunes starannie zawiązanymi w niedzielną chusteczkę, zeszli ze wzgórza i zniknęli z oczu niecierpliwej grupy, która zebrała się, aby ich pożegnać.

Na długo przed tym, zanim nadszedł czas powrotu, ta sama mała grupa, na czele z dziesięcioletnią Seraphiną, trzymającą na rękach maleńką Seraphinę, ustawiła się w rzędzie przed chatą w dogodnym punkcie, skąd można było prowadzić szybkie i dokładne obserwacje.

Zanim jeszcze zdążyli ich dostrzec, ich ćwierkające głosy rozległy się w dole, przy źródle, gdzie niewątpliwie zatrzymali się, by napić się wody. Głosy stawały się coraz głośniejsze. Wtem, między gałęziami młodych sosen, pojawił się niebieski kapelusz Boulotte'a i słomkowy kapelusz Boulôta. W końcu bliźniaki, trzymając się za ręce, wyszły na polanę, widoczne w całej okazałości.

Zespół ogarnęła konsternacja.

„Ty szalony palancie, Boulôt i Boulotte!” – wrzasnęła Seraphina. „Kup sobie buty i wróć do domu boso, jakbyś szedł!”

Boulôt poczerwieniał. W milczeniu zwiesił głowę i nieśmiało spojrzał na swoje bose stopy, a potem na eleganckie, grube brogany, które niósł w dłoni. Nie pomyślał o tym.

Boulotte również miała na sobie buty, ale te najbardziej błyszczące, na najwyższych obcasach i z najjaśniejszymi guzikami. Nie była jednak osobą, która by się denerwowała lub wyglądała na zawstydzoną; wręcz przeciwnie.

„Wydajesz się, że Boulôt i ja mamy pieniądze za nas?” – odparła z miażdżącą protekcjonalnością. „Myślisz, że kupimy buty i je zniszczymy w domu? Komentuj!”

I wszyscy weszli do domu przygnębieni, wszyscy oprócz Boulotte’a, który panował nad sytuacją, i Seraphina, którego to zupełnie nie obchodziło.