Kuzey Rüzgârı ile Güneş
İki rakip, güç kullanmanın ve iknanın aynı sonuca götürmediğini keşfeder.
Kuzey Rüzgârı kimsenin kendisine direnemeyeceğiyle övündü. Güneş onu dinlerken aşağıdaki yolda, omuzlarına pelerin sarmış bir yolcu belirdi.
“Bunu çözelim,” dedi Rüzgâr. “Şu adamın pelerinini kim çıkarttırırsa daha güçlüdür.”
Güneş kabul etti ve bir bulutun arkasına çekildi.
Rüzgâr sert bir esintiyle başladı. Yolcunun pelerini dalgalandı; adam boğazından tuttu. Rüzgâr daha kuvvetli esti. Toz yol boyunca koştu, dallar hendeğin üstüne eğildi. Yolcu başını indirdi, kumaşı daha sıkı kavradı.
Artık öfkelenen Rüzgâr bütün gücünü dondurucu bir esişe döktü. Adam bir duvarın yanında durdu, sırtını döndü ve pelerini ikinci bir deri gibi üstüne çekti.
Sonunda Rüzgâr’ın nefesi tükendi.
Güneş ortaya çıktı. Acele etmedi. Taşlara biraz sıcaklık döndü. Yolcu duvarın yanından ayrılıp yoluna devam etti.
Yol keyifli hâle geldikçe adam boynundaki bağı gevşetti. Az sonra pelerini açtı. Öğle ışığı tarlaların üstüne sıcakça yayıldığında pelerini omuzlarından çıkarıp kolunun üstüne katladı.
Rüzgâr sessizce baktı.
“Gördün mü?” dedi Güneş. “Yenilmeyi beklemiyordu. Rahat etmeyi bekliyordu.”
Aşağıda yolcu, güzel havaya şükrederek yürüdü; birinin yarış kazandığından haberi yoktu.
Geleneksel bir öykünün özgün yeniden anlatımı.
Okur sohbeti
Sohbeti başlatın.
