De noordenwind en de zon
Twee rivalen ontdekken dat dwang en overreding niet tot hetzelfde resultaat leiden.
De noordenwind pochte dat niemand hem kon weerstaan. De zon luisterde tot er beneden op de weg een reiziger verscheen, met een mantel om zijn schouders.
‘Laten we het beslissen’, zei de wind. ‘Wie die man zijn mantel laat uittrekken, is de sterkste.’
De zon stemde toe en trok zich achter een wolk terug.
De wind begon met een stevige vlaag. De mantel van de reiziger wapperde en hij greep hem bij zijn keel vast. De wind blies harder. Stof joeg over de weg; takken bogen boven de sloot. De reiziger liet zijn hoofd zakken en hield de stof steviger vast.
Boos nu, stopte de wind al zijn kracht in één ijskoude vlaag. De man bleef bij een muur staan, keerde zich om en trok de mantel als een tweede huid om zich heen.
Eindelijk raakte de wind buiten adem.
De zon kwam tevoorschijn. Hij haastte zich niet. Een beetje warmte keerde terug in de stenen. De reiziger kwam van de muur af en vervolgde zijn weg.
Toen het op de weg aangenaam werd, maakte de man de sluiting bij zijn hals los. Al gauw deed hij de mantel open. Toen het middaglicht warm over de velden lag, liet hij hem van zijn schouders glijden en vouwde hem over zijn arm.
De wind keek zwijgend toe.
‘Zie je’, zei de zon, ‘hij zat niet te wachten om verslagen te worden. Hij wachtte tot hij het aangenaam had.’
Beneden liep de reiziger verder, dankbaar voor het mooie weer en onwetend dat iemand een wedstrijd had gewonnen.
Een oorspronkelijke navertelling van een traditioneel verhaal.
Gesprek tussen lezers
Begin het gesprek.
