Wiatr północny i słońce

Wiatr Północny przechwalał się, że nikt nie zdoła mu się oprzeć. Słońce słuchało, aż na drodze w dole pojawił się podróżny, idący z płaszczem owiniętym wokół ramion.

„Rozstrzygnijmy to”, powiedział Wiatr. „Kto sprawi, że ten człowiek zdejmie płaszcz, jest silniejszy”.

Słońce zgodziło się i schowało za chmurą.

Wiatr zaczął od rześkiego podmuchu. Płaszcz podróżnego zatrzepotał, a on chwycił go przy szyi. Wiatr powiał mocniej. Kurz gnał przez drogę; gałęzie gięły się nad rowem. Podróżny opuścił głowę i mocniej przytrzymał tkaninę.

Teraz już rozgniewany Wiatr włożył całą siłę w jeden lodowaty podmuch. Człowiek zatrzymał się przy murze, odwrócił plecami i otulił płaszczem, jakby był drugą skórą.

W końcu Wiatrowi zabrakło tchu.

Słońce wyszło. Nie spieszyło się. Do kamieni wróciło trochę ciepła. Podróżny odszedł od muru i podjął wędrówkę.

Gdy na drodze zrobiło się przyjemnie, mężczyzna poluzował zapięcie pod szyją. Wkrótce rozchylił płaszcz. Kiedy południowe światło ciepło objęło pola, zsunął go z ramion i przewiesił złożony przez rękę.

Wiatr patrzył w milczeniu.

„Widzisz”, powiedziało Słońce, „on nie czekał na porażkę. Czekał, aż będzie mu wygodnie”.

Poniżej podróżny szedł dalej, wdzięczny za piękną pogodę i nieświadomy, że ktoś wygrał zawody.