Ekmek Kutusundaki Ay

Nico yatma vakti geldiğinde Ay’ı mutfakta buldu. Yerde, ekmek kutusunun hemen yanında, yuvarlak gümüş bir leke hâlinde yatıyordu.

“Düşmüşsün,” diye fısıldadı.

Pencerenin dışındaki gökyüzü bulutlarla doluydu. Bir dal kıpırdayınca mutfaktaki leke titriyordu. Nico bir kurulama bezi getirdi, ama Ay içinden kayıp terliklerinin üstüne düştü.

Bir karıştırma kabı denedi. Bir süzgeç denedi. Süzgeç o kadar çok küçük ay yaptı ki bunun tehlikeli olduğuna karar verip onu kaldırdı.

Sonunda ekmek kutusunu açtı. Kapağının içi parlaktı. Pencereye doğru eğdiğinde metalin üstünde soluk bir daire belirdi.

“İşte buradasın.”

Kapağı dikkatle kapattı.

Ablası Mara onu aramaya geldi. “Ne yapıyorsun?”

“Ay’ı güvende tutuyorum.”

Mara bulutlu gökyüzüne, sonra kutuya baktı. Ay ışığını açıklayabilirdi. Genellikle her şeyi açıklardı. Bu gece onun yanına, yere oturdu.

“Kahvaltı etmesi gerekecek mi?” diye sordu.

“Herhâlde kızarmış ekmek yer.”

Bir çay tabağına küçük bir ekmek parçası koydular. Nico kontrol etmek için kutuyu araladı. İçerisi karanlıktı.

“Ay uyuyor,” diye karar verdi.

Üst katta bir kapı kapandı. Babaları ışıkları söndürme vaktinin geldiğini seslendi. Yarın Nico’nun yeni okulundaki ilk günüydü ve herkes iyi uyuması gerektiğini söylemişti. Bunu ne kadar çok söylerlerse uykusu o kadar kaçıyordu.

“Ya evin yolunu bilmiyorsa?” diye sordu.

“Ay mı?”

Başını salladı; oysa kimsenin adını bilmediği bir sınıfı düşünüyordu.

Mara dizlerini çenesinin altına çekti. “Belki biri ona gösterir.”

“Ya kimse göstermezse?”

“O zaman sorabilir.”

Nico bunu düşündü. Ayların bir şeyler sorduğundan emin değildi. Çok uzakta, çok becerikli görünüyorlardı.

Mara kutuyu kaldırıp pencereye götürdü. Nico tahta bir taburenin üstünde yanında durdu. Birlikte kapağı gökyüzüne doğru açtılar.

Bir an hiçbir şey olmadı. Sonra bulutlar ayrıldı. Ay bacanın üstünde belirdi; parlaktı, sanki yerine yetişmek için acele etmiş gibi hafifçe eğri duruyordu.

“Yolu buldu,” dedi Nico.

Mara başını salladı. “Biz yardım ettik.”

Sabah Nico küçücük ekmek parçasını beslenme kutusuna koydu. Okulda, kırmızı sırt çantalı bir kız koridordan gelene kadar sınıfın kapısında durdu.

“Bizim sınıfımız burası mı?” diye sordu.

“Sanırım,” dedi kız. “Ben yeniyim.”

Nico kapıdan içeri baktı. Pencerenin yanında iki boş yer vardı.

“Birlikte girebiliriz.”

Öğle yemeğinde Ay’ın kahvaltısını paylaştırdı. Kız, bunun çok küçük bir sandviç olduğunu söyledi. Nico farklı türden bir iştahı olan biri için yapıldığını açıkladı.

O gece mutfak penceresinden dışarı baktı. Ay hâlâ gökyüzündeydi. Ziyarete gelmek ister diye ekmek kutusunu açık bıraktı.