ดวงจันทร์ในกล่องขนมปัง

นิโคพบดวงจันทร์ในครัวตอนเข้านอน มันนอนเป็นวงแสงสีเงินบนพื้น ข้างกล่องขนมปังพอดี

“เธอตกลงมา” เขากระซิบ

นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเต็มด้วยเมฆ วงแสงในครัวสั่นเมื่อกิ่งไม้ขยับ นิโคหยิบผ้าเช็ดจานมา แต่ดวงจันทร์ลอดผ่านแล้วตกบนรองเท้าแตะ

เขาลองชามผสม ลองตะแกรง ตะแกรงทำให้มีดวงจันทร์เล็กมากมาย เขาจึงเห็นว่าอันตรายแล้วเก็บมัน

ในที่สุดเขาเปิดกล่องขนมปัง ด้านในฝาเป็นเงา เมื่อเอียงหาหน้าต่าง วงซีดก็ปรากฏบนโลหะ

“อยู่นี่เอง”

เขาปิดฝาระวัง

มารา พี่สาว มาตาม “ทำอะไรอยู่”

“เก็บดวงจันทร์ให้ปลอดภัย”

เธอมองฟ้ามีเมฆ แล้วมองกล่อง เธออธิบายเรื่องแสงจันทร์ได้ ปกติเธออธิบายทุกอย่าง แต่คืนนี้นั่งลงข้างเขาบนพื้น

“มันต้องกินอาหารเช้าไหม” เธอถาม

“น่าจะขนมปังปิ้ง”

ทั้งคู่วางขนมปังชิ้นจิ๋วบนจานรอง นิโคแง้มกล่องเพื่อตรวจ ข้างในมืด

“ดวงจันทร์หลับอยู่” เขาตัดสิน

ชั้นบนมีประตูปิด พ่อเรียกว่าถึงเวลาปิดไฟ พรุ่งนี้นิโคไปโรงเรียนใหม่วันแรก ทุกคนบอกว่าต้องนอนให้มาก ยิ่งพูดเขายิ่งไม่ง่วง

“ถ้ามันไม่รู้ทางกลับบ้านล่ะ” เขาถาม

“ดวงจันทร์น่ะหรือ”

เขาพยักหน้า ทั้งที่กำลังคิดถึงห้องเรียนที่ไม่รู้จักชื่อใครเลย

มาราดึงเข่าขึ้นใต้คาง “อาจมีคนบอกทางให้”

“ถ้าไม่มีใครล่ะ”

“งั้นมันก็ถามได้”

นิโคคิด เขาไม่แน่ใจว่าดวงจันทร์ถามอะไรใครหรือเปล่า มันดูอยู่ไกลมากและทำอะไรได้เก่งมาก

มารายกกล่องไปที่หน้าต่าง นิโคยืนข้างเธอบนม้าไม้ ทั้งคู่เปิดฝาหาท้องฟ้า

ครู่หนึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเมฆก็แยก ดวงจันทร์ปรากฏเหนือปล่องไฟ สว่างและเอียงนิดหน่อย ราวกับรีบเข้าประจำที่

“มันเจอทางแล้ว” นิโคบอก

มาราพยักหน้า “เราช่วยกัน”

ตอนเช้า นิโคใส่ขนมปังชิ้นจิ๋วในกล่องอาหาร ที่โรงเรียนเขายืนข้างประตูห้องจนเด็กหญิงสะพายเป้แดงเดินมาตามระเบียง

“นี่ห้องเราหรือเปล่า” เขาถาม

“น่าจะใช่” เธอตอบ “ฉันเพิ่งมาใหม่”

นิโคมองผ่านประตู มีที่ว่างสองที่ข้างหน้าต่าง

“เราเข้าไปด้วยกันได้”

มื้อกลางวันเขาแบ่งอาหารเช้าของดวงจันทร์ เด็กหญิงบอกว่าเป็นแซนด์วิชที่เล็กมาก นิโคอธิบายว่าทำไว้ให้คนที่มีความอยากอาหารอีกแบบหนึ่ง

คืนนั้นเขามองออกนอกหน้าต่างครัว ดวงจันทร์ยังอยู่บนฟ้า เขาเปิดกล่องขนมปังทิ้งไว้ เผื่อมันอยากมาเยี่ยม