Księżyc w chlebaku

Przed snem Nico znalazł w kuchni księżyc. Leżał na podłodze jako okrągła srebrna plama, tuż obok chlebaka.

„Spadłeś”, szepnął.

Za oknem niebo było pełne chmur. Plama w kuchni drżała, gdy poruszała się gałąź. Nico przyniósł ścierkę, ale księżyc prześlizgnął się przez nią i wylądował na jego kapciach.

Spróbował z miską. Spróbował z sitkiem. Sitko zrobiło tyle maleńkich księżyców, że uznał je za niebezpieczne i odłożył.

W końcu otworzył chlebak. Pokrywka błyszczała od środka. Kiedy przechylił ją ku oknu, na metalu pojawił się blady krąg.

„Tu jesteś”.

Ostrożnie zamknął pokrywkę.

Jego starsza siostra Mara przyszła go poszukać. „Co robisz?”

„Pilnuję, żeby księżyc był bezpieczny”.

Spojrzała na pochmurne niebo, a potem na chlebak. Mogła wyjaśnić mu, czym jest światło księżyca. Zazwyczaj wszystko wyjaśniała. Tego wieczoru usiadła obok niego na podłodze.

„Będzie potrzebował śniadania?”, zapytała.

„Pewnie tosta”.

Położyli na spodku mały kawałek chleba. Nico uchylił chlebak, żeby sprawdzić. W środku było ciemno.

„Księżyc śpi”, uznał.

Na górze zamknęły się drzwi. Ojciec zawołał, że czas zgasić światło. Jutro Nico miał pierwszy dzień w nowej szkole i wszyscy mówili mu, że potrzebuje dużo snu. Im częściej to powtarzali, tym mniej był senny.

„A jeśli nie wie, jak wrócić do domu?”, zapytał.

„Księżyc?”

Skinął głową, choć myślał o klasie, w której nie znał niczyjego imienia.

Mara podciągnęła kolana pod brodę. „Może ktoś mu pokaże”.

„A jeśli nikt nie pokaże?”

„Wtedy może zapytać”.

Nico się zastanowił. Nie był pewien, czy księżyce o coś proszą. Wydawały się bardzo dalekie i bardzo zaradne.

Mara podniosła chlebak i zaniosła go do okna. Nico stanął obok niej na drewnianym stołku. Razem otworzyli pokrywkę ku niebu.

Przez chwilę nic się nie działo. Potem chmury się rozstąpiły. Nad kominem pojawił się księżyc, jasny i lekko krzywy, jakby pośpiesznie wskoczył na swoje miejsce.

„Znalazł drogę”, powiedział Nico.

Mara przytaknęła. „Pomogliśmy”.

Rano Nico włożył maleńki kawałek chleba do śniadaniówki. W szkole stał przy drzwiach klasy, aż korytarzem nadeszła dziewczynka z czerwonym plecakiem.

„To nasza sala?”, zapytał.

„Chyba tak”, odpowiedziała. „Jestem nowa”.

Nico zajrzał przez drzwi. Przy oknie były dwa wolne miejsca.

„Możemy wejść razem”.

Podczas przerwy na posiłek podzielił śniadanie księżyca. Dziewczynka powiedziała, że to bardzo mała kanapka. Nico wyjaśnił, że przygotowano ją dla kogoś z innym rodzajem apetytu.

Tego wieczoru wyjrzał przez kuchenne okno. Księżyc wciąż był na niebie. Zostawił chlebak otwarty, na wypadek gdyby zechciał wpaść w odwiedziny.