De maan in de broodtrommel

Nico vond de maan in de keuken toen hij naar bed moest. Ze lag als een ronde zilveren vlek op de vloer, vlak naast de broodtrommel.

‘Je bent gevallen’, fluisterde hij.

Buiten het raam zat de hemel vol wolken. De vlek in de keuken trilde wanneer een tak bewoog. Nico haalde een theedoek, maar de maan gleed erdoorheen en belandde op zijn pantoffels.

Hij probeerde een beslagkom. Hij probeerde een zeef. De zeef maakte zoveel kleine maantjes dat hij besloot dat het gevaarlijk was en hem weer wegborg.

Ten slotte deed hij de broodtrommel open. Het deksel glom vanbinnen. Toen hij het naar het raam kantelde, verscheen er een bleke cirkel op het metaal.

‘Daar ben je.’

Voorzichtig deed hij het deksel dicht.

Zijn oudere zus Mara kwam hem zoeken. ‘Wat doe je?’

‘De maan veilig bewaren.’

Ze keek naar de bewolkte hemel en toen naar de trommel. Ze had kunnen uitleggen hoe het zat met maanlicht. Meestal legde ze alles uit. Vanavond ging ze naast hem op de grond zitten.

‘Zal ze moeten ontbijten?’ vroeg ze.

‘Waarschijnlijk geroosterd brood.’

Ze legden een klein stukje brood op een schoteltje. Nico deed de trommel op een kier om te kijken. Binnen was het donker.

‘De maan slaapt’, besloot hij.

Boven ging een deur dicht. Hun vader riep dat het tijd was om het licht uit te doen. Morgen was Nico’s eerste dag op een nieuwe school en iedereen had gezegd dat hij goed moest slapen. Hoe vaker ze het zeiden, hoe minder slaperig hij werd.

‘Wat als ze de weg naar huis niet weet?’ vroeg hij.

‘De maan?’

Hij knikte, al dacht hij aan een klaslokaal waar hij niemands naam kende.

Mara trok haar knieën onder haar kin. ‘Misschien wijst iemand haar de weg.’

‘En als niemand dat doet?’

‘Dan kan ze het vragen.’

Nico dacht erover na. Hij wist niet zeker of manen om dingen vroegen. Ze leken zo ver weg en zo bekwaam.

Mara tilde de trommel op en droeg hem naar het raam. Nico ging op een houten kruk naast haar staan. Samen openden ze het deksel naar de hemel.

Even gebeurde er niets. Toen weken de wolken uiteen. Boven de schoorsteen verscheen de maan, helder en een beetje scheef, alsof ze haastig haar plek had ingenomen.

‘Ze heeft de weg gevonden’, zei Nico.

Mara knikte. ‘Wij hebben geholpen.’

’s Ochtends stopte Nico het kleine stukje brood in zijn broodtrommeltje. Op school stond hij bij de deur van het lokaal tot er een meisje met een rode rugzak door de gang kwam.

‘Is dit ons lokaal?’ vroeg hij.

‘Ik denk het’, zei ze. ‘Ik ben nieuw.’

Nico keek door de deur. Bij het raam waren twee stoelen vrij.

‘We kunnen samen naar binnen.’

In de lunchpauze deelde hij het ontbijt van de maan. Het meisje zei dat het een erg kleine boterham was. Nico legde uit dat hij gemaakt was voor iemand met een ander soort eetlust.

Die avond keek hij door het keukenraam naar buiten. De maan stond nog steeds aan de hemel. Hij liet de broodtrommel open, voor het geval ze op bezoek wilde komen.