Hafif Karışık

Houston'da yaşayan bir yarış atı sahibi birkaç ay önce evlendi. Ayrıca, 1:09'da beş buçuk furlong koşan ve önümüzdeki yarışlarda daha iyi performans göstereceğini umduğu, iki yaşında güzel bir kısrağın gururlu sahibi. Kısrağa karısının adını verdi ve ikisi de onun kalbinde özel bir yere sahip. Dün ona rastlayan bir postacı, onun konuşmaya oldukça istekli olduğunu gördü.

“Evet,” dedi, “Teksas'ın en mutlu adamıyım. Bessie ile birlikte ev işleriyle uğraşıyoruz ve iyice yerleştik. O tayım daha harikalar yaratacak. Bessie de ona benim kadar ilgi gösteriyor. Biliyorsun, ona karımın adını verdim. O bir safkan. Sana söyleyeyim, evde dörtnala koşmasını izlemek çok güzel.”

"Kim o, o tay mı?"

“Hayır, karım. Bir dahaki sefere içeri girdiğinde Bessie'ye on iki düzine çocuk eldiveni bahse girecek. Ona tek bir itirazım var. Başını yana eğip bağdaş kurarak gidiyor ve ayakkabılarını çıkarıyor.”

"Senin eşin mi?"

“Hayır, senin derdin ne? Taydan bahsediyorum. Arkadaşlarımın Bessie hakkında bilgi almaları beni çok mutlu ediyor. Oldukça sevilen bir tay haline geldi. Onu elde etmek için de çok çalıştım. Ara vermeden çift tırıs yapıyor.”

“Taydan mı bahsediyorsunuz?”

“Hayır, karım. Dün Bessie'yi tayla birlikte araba sürmeye götürdüm. Bessie çok tatlı. Bir omzu biraz yüksek, bir bacağı da biraz sert ama nefesi iyi. Sırtı hakkında ne düşünüyorsun?”

"Gerçekten, eşinizle tanışma şansım olmadı ama hiç şüphem yok ki..."

“Neyden bahsediyorsunuz? Taydan bahsediyorum. Yarışlar tam evlilik yıldönümümüze denk geliyor. Yarışlar çok önemli olacak. Biliyorsunuz, daha bir yıldır evliyiz. Bessie'nin harikalar yaratmasını bekliyorum. Buraya yeni bir at gelecek ve onu büyük bir ilgiyle bekliyoruz. İlk etkinliğimizi mutlaka görmelisiniz.”

“Ben—ben—ben gerçekten, bu uygunsuz olurdu—gerçekten özür dilerim. Daha önce hiç böyle bir şey görmedim. Ben—ben—”

“At yarışlarında yanlış bir şey yok. Çok güzel bir spor. Hoşça kalın şimdi. Gidip Bessie'yi dışarı çıkarmam ve biraz terletmem gerek.”