Cennetteki Terzi

Çok güzel bir günde, yüce Tanrı cennet bahçesinde keyif sürmek istedi ve tüm havarileri ve azizleri yanına aldı; böylece cennette Aziz Petrus'tan başka kimse kalmadı. Rab, yokluğunda kimseyi içeri almaması için ona emir vermişti, bu yüzden Petrus kapıda durup nöbet tuttu. Çok geçmeden biri kapıyı çaldı. Petrus kim olduğunu ve ne istediğini sordu. "Ben fakir, dürüst bir terziyim ve içeri girmek için dua ediyorum," diye yanıtladı yumuşak bir ses.

“Gerçekten de dürüstsün,” dedi Petrus, “tıpkı darağacındaki hırsız gibi! Elin hafife alındı, insanların elbiselerini kestin. Cennete giremeyeceksin. Rab, O dışarıdayken kimseyi içeri almama izin vermedi.”

“Lütfen, merhamet edin,” diye bağırdı terzi. “Masadan kendiliğinden düşen küçük parçalar çalınmış sayılmaz ve söz konusu bile olmaz. Bakın, ben topalım ve burada yürümekten ayaklarımda kabarcıklar oluştu, geri dönmem mümkün değil. Beni içeri alın, bütün ağır işleri ben yapacağım. Çocukları taşıyacağım, kıyafetlerini yıkayacağım, oynadıkları sıraları yıkayıp temizleyeceğim ve yırtık kıyafetlerini yamayacağım.” Aziz Petrus merhamet duygusuna kapıldı ve cennetin kapısını, topal terzinin zayıf bedeninin içeri girebileceği kadar araladı. Terzi, kapının arkasındaki bir köşeye oturmak zorunda kaldı ve orada sessizce ve huzur içinde kalmalıydı ki, Rab geri döndüğünde onu görüp kızmasın. Terzi itaat etti, ancak Aziz Petrus bir kez kapıdan dışarı çıktığında kalktı ve merakla cennetin her köşesini dolaşarak her yerin düzenini inceledi. Sonunda, birçok güzel ve hoş sandalyenin durduğu bir yere geldi ve ortada, parıldayan mücevherlerle süslenmiş, tamamen altından yapılmış bir koltuk vardı; ayrıca diğer sandalyelerden çok daha yüksekti ve önünde altın bir ayak taburesi duruyordu. Ancak bu, Tanrı'nın evindeyken oturduğu ve yeryüzünde olup biten her şeyi görebildiği koltuktu. Terzi, uzun süre o koltuğa baktı, çünkü bu onu her şeyden daha çok memnun etmişti. Sonunda merakına daha fazla yenik düştü ve yukarı çıkıp koltuğa oturdu. Sonra yeryüzünde olup biten her şeyi gördü ve bir derenin kenarında yıkanan, gizlice iki örtüyü yana doğru seren çirkin yaşlı bir kadını fark etti. Bu manzara terziyi o kadar öfkelendirdi ki, altın ayak taburesini kaptı ve onu gökten aşağıya, yaşlı hırsıza doğru fırlattı. Ancak tabureyi geri getiremediği için sessizce sandalyeden kalktı, kapının arkasındaki yerine oturdu ve sanki hiç yerinden kımıldamamış gibi davrandı.

Rab ve Efendi göksel yoldaşlarıyla birlikte geri döndüğünde, kapının ardında terziyi göremedi; sandalyesine oturduğunda ise ayak taburesi yerinde yoktu. Aziz Petrus'a taburenin başına ne geldiğini sordu, ama Petrus bilmiyordu. Sonra içeri birinin girip girmediğini sordu. Petrus, "Buraya giren kimseyi tanımıyorum," diye cevap verdi, "sadece kapının ardında oturan topal bir terzi var."

Bunun üzerine Rab terziyi huzuruna çağırdı ve ona tabureyi alıp almadığını ve nereye koyduğunu sordu. Terzi sevinçle, “Ey Rab,” diye cevap verdi, “Çamaşırhanede iki peçe çalan yaşlı bir kadına öfkemden onu yere fırlattım.”

“Ey alçak herif,” dedi Rab, “senin gibi yargılasaydım, nasıl bu kadar uzun süre kurtulabileceğini sanıyorsun? Çoktan sandalye, sıra, oturma yeri, hatta fırın çatalı bile olmazdı; her şeyi günahkarların üzerine atardım. Bundan böyle cennette kalamazsın, kapıdan dışarı çıkmalısın. Dilediğin yere git. Burada kimse ceza vermeyecek, sadece ben, Rab.”

Petrus, terziyi tekrar cennetten çıkarmak zorunda kaldı ve terzinin ayakkabıları yırtık, ayakları da su toplamış olduğu için eline bir sopa alıp, iyi askerlerin oturup eğlendiği "Bekle-biraz"a gitti.