Krawiec w niebie

Pewnego pięknego dnia Bóg zapragnął rozkoszować się w niebiańskim ogrodzie i zabrał ze sobą wszystkich apostołów i świętych, tak że nikt nie pozostał w niebie oprócz świętego Piotra. Pan nakazał mu, aby nikogo nie wpuszczał podczas swojej nieobecności, więc Piotr stanął przy drzwiach i czuwał. Wkrótce ktoś zapukał. Piotr zapytał, kto tam jest i czego chce? „Jestem biednym, uczciwym krawcem, który modli się o przyjęcie” – odpowiedział łagodny głos.

„Zaiste uczciwy” – powiedział Piotr – „jak złodziej na szubienicy! Byłeś nieudolny i zdzierałeś ludziom ubrania. Nie wejdziesz do nieba. Pan zabronił mi wpuszczać kogokolwiek, póki jest na zewnątrz”.

„Chodź, bądź litościwy” – zawołał krawiec. „Drobne okruchy, które same spadają ze stołu, nie są kradzione i nie warto o nich mówić. Spójrz, jestem kulawy i mam pęcherze na nogach od chodzenia tutaj, nie mogę zawrócić. Tylko mnie wpuść, a ja wykonam całą ciężką robotę. Poniosę dzieci, wypram ich ubrania, wyczyszczę i wyczyszczę ławki, na których się bawiły, i załatam wszystkie ich podarte ubrania”. Święty Piotr dał się porwać litości i otworzył wrota nieba na tyle szeroko, by kulawy krawiec mógł wsunąć swoje chude ciało. Zmuszony był usiąść w kącie za drzwiami i miał tam pozostać cicho i spokojnie, aby Pan, gdy wróci, nie mógł go zauważyć i rozgniewać się. Krawiec posłuchał, ale gdy raz święty Piotr wyszedł za drzwi, wstał i pełen ciekawości, obszedł każdy zakątek nieba i przyjrzał się rozmieszczeniu każdego miejsca. W końcu dotarł do miejsca, gdzie stało wiele pięknych i zachwycających krzeseł, a pośrodku znajdowało się siedzenie całe ze złota, wysadzane błyszczącymi klejnotami, znacznie wyższe od pozostałych krzeseł, a przed nim złoty podnóżek. Było to jednak siedzenie, na którym siadał Pan, gdy był w domu, i z którego mógł widzieć wszystko, co działo się na ziemi. Krawiec stał nieruchomo i długo wpatrywał się w siedzenie, gdyż podobało mu się ono bardziej niż cokolwiek innego. W końcu nie mógł już dłużej powstrzymać swojej ciekawości, wspiął się na nie i usiadł na krześle. Wtedy zobaczył wszystko, co działo się na ziemi, i dostrzegł brzydką staruszkę, która stała piorąc nad brzegiem strumienia, potajemnie kładąc sobie dwa welony z jednej strony. Widok ten tak rozgniewał krawca, że ​​chwycił złoty podnóżek i rzucił go na ziemię przez niebo, w starego złodzieja. Ponieważ jednak nie mógł już odsunąć stołka, cicho zsunął się z krzesła, usiadł na swoim miejscu za drzwiami i zachowywał się tak, jakby w ogóle nie ruszył się z miejsca.

Kiedy Pan i Mistrz powrócił ze swoimi niebiańskimi towarzyszami, nie zobaczył krawca za drzwiami, ale gdy usiadł na krześle, brakowało podnóżka. Zapytał świętego Piotra, co się stało ze stołkiem, ale ten nie wiedział. Zapytał więc, czy pozwolił komuś wejść. „Nie wiem o nikim, kto tu był” – odpowiedział Piotr – „oprócz chromego krawca, który wciąż siedzi za drzwiami”.

Wtedy Pan kazał przyprowadzić krawca i zapytał go, czy zabrał stołek i gdzie go położył? „O, Panie” – odpowiedział krawiec radośnie – „rzuciłem go w gniewie na ziemię, na staruszkę, którą widziałem, jak kradła dwa welony w pralni”.

„O, ty łotrze” – rzekł Pan – „gdybym sądził tak, jak ty sądzisz, jak myślisz, że mogłeś tak długo ujść z życiem? Dawno temu nie miałbym krzeseł, ław, siedzeń, ba, nawet widelca do piekarnika, lecz zrzuciłbym wszystko na grzeszników. Odtąd nie możesz już zostać w niebie, lecz musisz wyjść za drzwi. Potem idź, gdzie chcesz. Nikt tu nie będzie karany, tylko ja sam, Pan”.

Piotr musiał znów wyprowadzić krawca z nieba, a ponieważ miał podarte buty i stopy pokryte pęcherzami, wziął kij w rękę i poszedł do „Poczekaj chwilę”, gdzie dobrzy żołnierze siadają i się weselą.