ช่างตัดเสื้อในสวรรค์

วันหนึ่งอันแสนดี พระเจ้าผู้ทรงเมตตาประสงค์จะไปพักผ่อนในสวนสวรรค์ จึงทรงพาเหล่าอัครสาวกและนักบุญทั้งหลายไปด้วย ทำให้ไม่มีใครอยู่ในสวรรค์นอกจากนักบุญเปโตร พระเจ้าทรงบัญชาให้เขาอย่าให้ใครเข้าไปในสวรรค์ขณะที่พระองค์ไม่อยู่ ดังนั้นเปโตรจึงยืนเฝ้าอยู่ที่ประตู ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตู เปโตรถามว่าใครมา และต้องการอะไร เสียงนุ่มนวลตอบว่า “ข้าเป็นช่างตัดเสื้อผู้ยากจนและซื่อสัตย์ ขออธิษฐานขออนุญาตเข้าไป”

“เจ้าซื่อสัตย์จริงหรือ” เปโตรกล่าว “เหมือนโจรที่ถูกประหาร! เจ้าล้วงมือไวและขโมยเสื้อผ้าของผู้อื่น เจ้าจะไม่ได้ขึ้นสวรรค์ พระเจ้าทรงห้ามไม่ให้ฉันอนุญาตให้ใครเข้าไปในสวรรค์ขณะที่พระองค์ไม่อยู่”

“ได้โปรดเมตตาด้วยเถิด” ช่างตัดเสื้อร้องขอ “เศษผ้าเล็กๆ น้อยๆ ที่หล่นจากโต๊ะเองนั้นไม่ใช่ของขโมย และไม่คุ้มค่าที่จะพูดถึงเลย ดูสิ ฉันเป็นขาพิการ และมีแผลพุพองที่เท้าจากการเดินที่นี่ ฉันไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้ว ขอเพียงให้ฉันเข้าไป และฉันจะทำงานหนักทั้งหมดเอง ฉันจะอุ้มเด็กๆ ซักผ้าให้พวกเขา ล้างและทำความสะอาดม้านั่งที่พวกเขาเล่น และปะชุนเสื้อผ้าที่ขาดของพวกเขา” นักบุญปีเตอร์รู้สึกสงสาร และเปิดประตูสวรรค์ให้กว้างพอที่ช่างตัดเสื้อขาพิการจะสอดร่างผอมๆ ของเขาเข้าไปได้ เขาถูกบังคับให้นั่งลงในมุมหนึ่งหลังประตู และต้องอยู่อย่างเงียบสงบ เพื่อที่พระเจ้าเมื่อเสด็จกลับมาจะไม่สังเกตเห็นเขาและโกรธ ช่างตัดเสื้อเชื่อฟัง แต่ครั้งหนึ่งเมื่อนักบุญปีเตอร์ออกไปนอกประตู เขาจึงลุกขึ้น และด้วยความอยากรู้อยากเห็น เดินไปรอบๆ ทุกมุมของสวรรค์ และสำรวจการจัดวางของทุกสถานที่ ในที่สุดเขาก็มาถึงที่ซึ่งมีเก้าอี้สวยงามและน่ารื่นรมย์มากมายตั้งอยู่ และตรงกลางมีที่นั่งทำจากทองคำทั้งหมดประดับด้วยอัญมณีระยิบระยับ ที่นั่งนั้นสูงกว่าเก้าอี้อื่นๆ มาก และมีที่วางเท้าทำจากทองคำวางอยู่ข้างหน้า อย่างไรก็ตาม ที่นั่งนั้นคือที่นั่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าประทับเมื่อครั้งประทับอยู่ที่บ้าน และจากที่นั่งนั้นพระองค์สามารถมองเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกได้ ช่างตัดเสื้อยืนนิ่งและมองดูที่นั่งนั้นเป็นเวลานาน เพราะมันทำให้เขารู้สึกพึงพอใจมากกว่าสิ่งใดๆ ในที่สุดเขาก็อดใจไม่ไหวที่จะอดใจ จึงปีนขึ้นไปนั่งบนที่นั่งนั้น แล้วเขาก็มองเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลก และสังเกตเห็นหญิงชราอัปลักษณ์คนหนึ่งกำลังอาบน้ำอยู่ริมลำธาร แอบวางผ้าคลุมสองผืนไว้ด้านหนึ่งสำหรับตัวเอง ภาพที่เห็นทำให้ช่างตัดเสื้อโกรธมาก เขาจึงคว้าที่วางเท้าทองคำแล้วโยนลงมายังโลกผ่านสวรรค์ใส่โจรชราผู้นั้น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาไม่สามารถนำเก้าอี้กลับมาได้ เขาจึงค่อยๆ ลุกออกจากเก้าอี้ นั่งลงที่ที่ของเขาหลังประตู และทำตัวราวกับว่าเขาไม่เคยขยับเขยื้อนจากที่เดิมเลย

เมื่อพระเจ้าและพระผู้เป็นเจ้าเสด็จกลับมาพร้อมกับเหล่าทูตสวรรค์ พระองค์ไม่เห็นช่างตัดเสื้ออยู่หลังประตู แต่เมื่อพระองค์ประทับนั่งบนเก้าอี้ ที่วางเท้าก็หายไป พระองค์จึงถามนักบุญเปโตรว่าที่วางเท้าหายไปไหน แต่นักบุญเปโตรไม่ทราบ จากนั้นพระองค์จึงถามว่าได้ให้ใครเข้ามาบ้างหรือไม่ เปโตรตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่รู้จักใครที่มาที่นี่ นอกจากช่างตัดเสื้อขาพิการคนหนึ่ง ซึ่งยังคงนั่งอยู่หลังประตู”

จากนั้นพระเจ้าจึงทรงให้คนนำช่างตัดเสื้อมาเข้าเฝ้า และถามเขาว่าได้นำเก้าอี้ออกไปแล้วหรือยัง และเอาไปไว้ที่ไหน “โอ้ พระเจ้า” ช่างตัดเสื้อตอบอย่างยินดี “ข้าพเจ้าโยนมันลงไปบนพื้นดินด้วยความโกรธใส่หญิงชราคนหนึ่งที่ข้าพเจ้าเห็นขโมยผ้าคลุมหน้าสองผืนในที่ซักผ้า”

“โอ้ เจ้าคนชั่ว” พระเจ้าตรัส “ถ้าเราพิพากษาเหมือนที่เจ้าพิพากษา เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดพ้นมาได้นานขนาดนี้ได้อย่างไร? เราคงไม่มีเก้าอี้ ม้านั่ง ที่นั่ง หรือแม้แต่ส้อมสำหรับเตาอบเหลืออยู่เลย แต่เราคงจะโยนทุกสิ่งทุกอย่างลงมาใส่คนบาปเสียแล้ว ต่อจากนี้ไปเจ้าจะอยู่ในสวรรค์ไม่ได้อีกต่อไป แต่ต้องออกไปนอกประตูอีกครั้ง แล้วจงไปที่ใดก็ได้ตามที่เจ้าปรารถนา ไม่มีใครจะลงโทษที่นี่ได้ นอกจากเราแต่เพียงผู้เดียว พระเจ้า”

ปีเตอร์จำเป็นต้องพาช่างตัดเสื้อลงมาจากสวรรค์อีกครั้ง และเนื่องจากรองเท้าของเขาขาดและเท้าเต็มไปด้วยแผลพุพอง เขาจึงถือไม้เท้าในมือแล้วไปยัง “เวท-อะ-บิท” ที่ซึ่งทหารที่ดีนั่งพักผ่อนและรื่นเริง