De kleermaker in de hemel

Op een mooie dag wilde de goede God genieten van de hemelse tuin en nam alle apostelen en heiligen met zich mee, zodat er niemand in de hemel achterbleef behalve Petrus. De Heer had hem opgedragen niemand binnen te laten tijdens zijn afwezigheid, dus bleef Petrus bij de deur staan ​​en hield de wacht. Al snel klopte er iemand aan. Petrus vroeg wie er was en wat hij wilde. 'Ik ben een arme, eerlijke kleermaker die bidt om toegang,' antwoordde een zachte stem.

'Echt waar,' zei Petrus, 'net als de dief aan de galg! Je bent een dief geweest en hebt de kleren van mensen gestolen. Je zult de hemel niet binnenkomen. De Heer heeft mij verboden iemand binnen te laten zolang hij er niet is.'

'Kom toch, wees genadig,' riep de kleermaker. 'Kleine kruimels die vanzelf van de tafel vallen, zijn niet gestolen en het is niet de moeite waard om erover te praten. Kijk, ik ben kreupel en heb blaren op mijn voeten van het lopen hier, ik kan onmogelijk terugkeren. Laat me alsjeblieft binnen, dan doe ik al het zware werk. Ik zal de kinderen dragen, hun kleren wassen, de banken waarop ze gespeeld hebben schoonmaken en al hun gescheurde kleren repareren.' Petrus liet zich door medelijden bewegen en opende de deur van de hemel net wijd genoeg voor de kreupele kleermaker om zijn magere lijf naar binnen te laten glijden. Hij moest in een hoek achter de deur gaan zitten en daar rustig en vredig blijven, zodat de Heer hem bij zijn terugkeer niet zou zien en boos zou worden. De kleermaker gehoorzaamde, maar toen Petrus een keer buiten de deur kwam, stond hij op en ging vol nieuwsgierigheid alle hoeken van de hemel rond om de inrichting van elke plaats te inspecteren. Eindelijk kwam hij bij een plek waar veel mooie en fraaie stoelen stonden, en in het midden stond een gouden zetel, bezet met schitterende edelstenen. Deze zetel was veel hoger dan de andere stoelen, en er stond een gouden voetenbankje voor. Het was echter de zetel waarop de Heer thuis zat en vanwaar hij alles kon zien wat er op aarde gebeurde. De kleermaker bleef staan ​​en bekeek de zetel lange tijd, want die beviel hem meer dan al het andere. Uiteindelijk kon hij zijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen, klom erop en ging op de zetel zitten. Toen zag hij alles wat er op aarde gebeurde en zag hij een lelijke oude vrouw die zich aan de oever van een beek aan het wassen was en stiekem twee sluiers voor zichzelf neerlegde. Dit maakte de kleermaker zo woedend dat hij het gouden voetenbankje greep en het door de hemel naar de oude dief wierp. Omdat hij de kruk echter niet terug kon brengen, glipte hij stilletjes van de stoel, ging achter de deur zitten en deed alsof hij nooit van zijn plek was weggegaan.

Toen de Heer en Meester met zijn hemelse metgezellen terugkwam, zag hij de kleermaker niet achter de deur. Toen hij op zijn stoel ging zitten, was de voetenbank verdwenen. Hij vroeg Petrus wat er met de voetenbank was gebeurd, maar die wist het niet. Toen vroeg hij of er iemand binnen was gekomen. 'Ik ken niemand die hier is geweest,' antwoordde Petrus, 'behalve een kreupele kleermaker, die nog steeds achter de deur zit.'

Toen liet de Heer de kleermaker voor zich brengen en vroeg hem of hij de kruk had weggehaald en waar hij die had neergezet. ‘O Heer,’ antwoordde de kleermaker vol vreugde, ‘ik heb hem in mijn woede op de grond gegooid, naar een oude vrouw die ik twee sluiers zag stelen bij de wasplaats.’

'O, jij schurk,' zei de Heer, 'als Ik zou oordelen zoals jij oordeelt, hoe denk je dan dat je zo lang had kunnen ontkomen? Ik zou allang geen stoelen, banken, zetels meer hebben, ja, zelfs geen ovenvork, maar alles op de zondaars hebben gegooid. Voortaan kun je niet langer in de hemel blijven, maar moet je weer naar buiten gaan. Ga dan waar je wilt. Niemand zal hier straffen, behalve Ik alleen, de Heer.'

Peter was genoodzaakt de kleermaker weer uit de hemel te halen, en omdat hij gescheurde schoenen en voeten vol blaren had, pakte hij een stok en ging naar "Wacht-even", waar de goede soldaten zitten en feestvieren.