Çalınan Kuruşlar

Bir gün bir baba, karısı ve çocuklarıyla birlikte akşam yemeğinde oturuyordu ve yanlarında ziyarete gelen iyi bir dostları da vardı. Saat on ikiye vururken, yabancı kapının açıldığını ve bembeyaz giysiler giymiş, çok solgun bir çocuğun içeri girdiğini gördü. Çocuk etrafına bakmadı ve konuşmadı; doğruca yan odaya gitti. Kısa süre sonra geri döndü ve aynı sessiz şekilde tekrar kapıdan çıktı. İkinci ve üçüncü gün de aynı şekilde geldi. Sonunda yabancı babaya, her gün öğlen vakti yan odaya giden bu güzel çocuğun kime ait olduğunu sordu. Baba, "Onu hiç görmedim," dedi, "kime ait olabileceğini de bilmiyordum." Ertesi gün çocuk tekrar geldiğinde, yabancı onu babaya gösterdi, ancak baba onu görmedi; anne ve çocuklar da hiçbir şey görmediler. Bunun üzerine yabancı ayağa kalktı, odanın kapısına gitti, kapıyı biraz araladı ve içeriye baktı. Sonra çocuğu yerde oturmuş, döşeme tahtaları arasındaki çatlaklarda gayretle eşelenip bir şeyler ararken gördü; fakat çocuk yabancıyı görünce ortadan kayboldu.

Adam gördüklerini anlattı ve çocuğu tam olarak tarif etti. Anne çocuğu tanıdı ve "Ah, bu bir ay önce ölen sevgili çocuğum" dedi.

Tahtaları kaldırdılar ve çocuğun bir zamanlar annesinden fakir birine vermek üzere aldığı iki kuruş buldular; ancak çocuk, “O parayla kendine bir bisküvi alabilirsin” diye düşünmüş ve kuruşları saklayıp tahtaların arasındaki boşluklara gizlemişti; bu yüzden mezarında huzur bulamamış ve her gün öğlen vakti bu kuruşları aramaya gelmişti. Anne babası parayı hemen fakir birine verdiler ve ondan sonra çocuk bir daha hiç görülmedi.