Skradzione Farthingi

Pewnego dnia ojciec siedział przy obiedzie z żoną i dziećmi, a z nimi był dobry przyjaciel, który przyjechał z wizytą. A gdy tak siedzieli, a wybiła godzina dwunasta, nieznajomy zobaczył otwarte drzwi i weszło bardzo blade dziecko ubrane w śnieżnobiałe ubranie. Nie rozglądało się i nie odzywało; poszło prosto do sąsiedniego pokoju. Wkrótce potem wróciło i wyszło drzwiami ponownie w ten sam cichy sposób. Drugiego i trzeciego dnia wróciło dokładnie w ten sam sposób. W końcu nieznajomy zapytał ojca, do kogo należy to piękne dziecko, które każdego dnia w południe wchodziło do sąsiedniego pokoju? „Nigdy go nie widziałem” – odpowiedział, nie wiedząc też, do kogo mogłoby należeć. Następnego dnia, gdy znowu się pojawiło, nieznajomy wskazał je ojcu, który jednak go nie zauważył, a matka i dzieci również nic nie widzieli. Na to nieznajomy wstał, podszedł do drzwi pokoju, uchylił je nieco i zajrzał do środka. Wtedy zobaczył dziecko siedzące na podłodze, kopiące i pracowicie szukające w szczelinach między deskami podłogi, lecz gdy zobaczył nieznajomego, zniknął.

Opowiedział, co widział i dokładnie opisał dziecko. Matka je rozpoznała i rzekła: „Ach, to moje drogie dziecko, które zmarło miesiąc temu”.

Podnieśli deski i znaleźli dwa pensy, które dziecko otrzymało kiedyś od matki, aby oddać je biedakowi; pomyślało jednak: „Możesz sobie za to kupić suchara”, więc zatrzymało pensy i ukryło je w szczelinach między deskami; dlatego nie zaznało spokoju w grobie i przychodziło każdego dnia w południe, aby szukać tych pensów. Rodzice natychmiast oddali pieniądze biedakowi i odtąd dziecka już nigdy nie widziano.