De gestolen farthings

Op een dag zat een vader aan tafel met zijn vrouw en kinderen, en een goede vriend die op bezoek was, was ook bij hen. Terwijl ze zo zaten, en het twaalf uur sloeg, zag de vreemdeling de deur opengaan en kwam er een heel bleek kind binnen, gekleed in sneeuwwitte kleren. Het keek niet om zich heen en sprak niet, maar ging meteen naar de volgende kamer. Kort daarna kwam het terug en ging op dezelfde stille manier weer naar buiten. De tweede en derde dag kwam het ook precies op dezelfde manier. Uiteindelijk vroeg de vreemdeling aan de vader van wie het mooie kind was dat elke dag om twaalf uur naar de volgende kamer ging. "Ik heb het nog nooit gezien," zei hij, en hij wist ook niet van wie het kon zijn. De volgende dag, toen het weer kwam, wees de vreemdeling het aan de vader aan, maar die zag het niet, en ook de moeder en de kinderen zagen niets. Daarop stond de vreemdeling op, liep naar de kamerdeur, opende die een klein beetje en gluurde naar binnen. Hij zag het kind op de grond zitten, ijverig gravend en zoekend in de spleten tussen de vloerplanken, maar zodra het de vreemdeling zag, verdween het.

Hij vertelde nu wat hij had gezien en beschreef het kind nauwkeurig, en de moeder herkende het en zei: "Ah, het is mijn lieve kind dat een maand geleden is overleden."

Ze tilden de planken op en vonden twee muntjes van 5 cent die het kind ooit van zijn moeder had gekregen om aan een arme man te geven. Het kind had echter gedacht: "Daar kun je zelf wel een koekje van kopen," en had de muntjes gehouden en verstopt in de openingen tussen de planken. Daardoor had het geen rust in zijn graf gevonden en was het elke dag om twaalf uur 's middags teruggekomen om naar die muntjes te zoeken. De ouders gaven het geld meteen aan een arme man, en daarna werd het kind nooit meer gezien.