เหรียญฟาร์ธิงที่ถูกขโมย

วันหนึ่งพ่อกำลังนั่งรับประทานอาหารเย็นกับภรรยาและลูกๆ และมีเพื่อนสนิทที่มาเยี่ยมร่วมรับประทานอาหารด้วย ขณะที่พวกเขานั่งอยู่เช่นนั้น เมื่อถึงเวลาเที่ยงตรง คนแปลกหน้าเห็นประตูเปิดออก และเด็กหญิงตัวซีดเซียวสวมเสื้อผ้าสีขาวสะอาดเดินเข้ามา เด็กนั้นไม่ได้มองไปรอบๆ หรือพูดอะไร แต่เดินตรงเข้าไปในห้องถัดไป ไม่นานหลังจากนั้นก็กลับมาและเดินออกไปทางประตูอีกครั้งอย่างเงียบๆ เช่นเดียวกัน ในวันที่สองและวันที่สาม เด็กนั้นก็มาในลักษณะเดียวกันเป๊ะ ในที่สุดคนแปลกหน้าก็ถามพ่อว่าเด็กหญิงที่น่ารักที่เดินเข้าไปในห้องถัดไปทุกวันตอนเที่ยงเป็นลูกของใคร พ่อตอบว่า “ผมไม่เคยเห็นเลย” และเขาก็ไม่รู้ว่าเป็นลูกของใคร วันรุ่งขึ้นเมื่อเด็กนั้นมาอีกครั้ง คนแปลกหน้าชี้ให้พ่อดู แต่พ่อก็ไม่เห็น และแม่กับลูกๆ ก็ไม่เห็นอะไรเช่นกัน เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนแปลกหน้าจึงลุกขึ้น เดินไปที่ประตูห้อง แง้มประตูออกเล็กน้อย แล้วแอบมองเข้าไป เขาเห็นเด็กนั่งอยู่บนพื้น กำลังขุดคุ้ยหาอย่างขยันขันแข็งอยู่ตามรอยแตกของพื้นห้อง แต่เมื่อเห็นคนแปลกหน้า เด็กก็หายตัวไป

เขาเล่าสิ่งที่เขาเห็นและบรรยายลักษณะของเด็กอย่างละเอียด และแม่ก็จำได้ จึงกล่าวว่า “อ๋อ นี่คือลูกรักของฉันที่เสียชีวิตไปเมื่อเดือนที่แล้ว”

พวกเขาจึงยกแผ่นไม้ขึ้นและพบเหรียญสองฟาร์ธิง ซึ่งเด็กนั้นเคยได้รับจากแม่เพื่อนำไปให้คนยากจน แต่เด็กนั้นคิดว่า “เอาไปซื้อขนมปังกรอบกินเองได้” จึงเก็บเหรียญไว้และซ่อนไว้ในช่องว่างระหว่างแผ่นไม้ และด้วยเหตุนี้ เด็กจึงไม่ได้พักผ่อนในหลุมศพ และมาหาเหรียญทุกวันตอนเที่ยง พ่อแม่จึงนำเงินไปให้คนยากจนทันที และหลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นเด็กนั้นอีกเลย