Şarkı Söyleyen Kemik

Bir zamanlar bir ülkede, çiftçilerin tarlalarını harap eden, sığırları öldüren ve insanların bedenlerini dişleriyle parçalayan bir yaban domuzu yüzünden büyük bir ağıt yakılmıştı. Kral, ülkeyi bu beladan kurtaracak herkese büyük bir ödül vaat etmişti; ancak hayvan o kadar büyük ve güçlüydü ki, kimse yaşadığı ormana yaklaşmaya cesaret edemiyordu. Sonunda Kral, yaban domuzunu yakalayan veya öldürenin tek kızını eş olarak alacağını duyurdu.

O sırada kırsalda fakir bir adamın iki oğlu yaşıyordu ve ikisi de bu tehlikeli işe girişmeye gönüllüydüler; büyük olanı, gururundan dolayı kurnaz ve zekiydi; küçük olanı ise iyi kalpli, masum ve saf bir çocuktu. Kral, “Canavarı daha iyi bulabilmeniz için ormana iki taraftan girmeniz gerekir” dedi. Böylece büyük olan batı tarafından, küçük olan ise doğu tarafından girdi.

Genç adam biraz ilerledikten sonra, yanına ufak tefek bir adam yaklaştı. Elinde siyah bir mızrak tutuyordu ve şöyle dedi: "Bu mızrağı sana veriyorum çünkü kalbin temiz ve iyi; bununla yaban domuzuna cesurca saldırabilirsin ve sana hiçbir zarar vermez."

Küçük adama teşekkür etti, mızrağı omzuna aldı ve korkusuzca ilerledi.

Çok geçmeden canavarı gördü; canavar ona doğru hücum etti; fakat o mızrağı ona doğru tuttu ve canavar kör bir öfkeyle o kadar hızlı koştu ki kalbi ikiye ayrıldı. Sonra canavarı sırtına aldı ve onunla birlikte kralın yanına, evine doğru gitti.

Ormanın öbür tarafına çıktığında, girişte insanların şarap içip dans ederek eğlendiği bir ev duruyordu. Ağabeyi içeri girmiş ve yaban domuzunun ondan kaçmayacağını düşünerek cesaretlenene kadar içki içmeye hazırlanıyordu. Ama küçük kardeşinin ganimetiyle ormandan çıktığını görünce, kıskanç ve kötü kalbi ona huzur vermedi. Ona seslendi: "İçeri gel, sevgili kardeşim, dinlen ve bir kadeh şarapla ferahla."

Hiçbir kötülükten şüphelenmeyen genç, içeri girip ona yaban domuzunu öldürdüğü mızrağı veren iyi kalpli küçük adamdan bahsetti.

Büyük kardeş onu akşama kadar orada tuttu, sonra birlikte uzaklaştılar ve karanlıkta bir dere üzerindeki köprüye geldiklerinde, büyük kardeş diğerinin önden gitmesine izin verdi; ve o köprünün yarısına geldiğinde arkadan öyle bir darbe indirdi ki, küçük kardeş yere düşüp öldü. Onu köprünün altına gömdü, yaban domuzunu aldı ve krala götürerek, onu kendisinin öldürdüğünü iddia etti; bunun üzerine kralın kızını evlendirdi. Küçük kardeşi geri dönmeyince, “Yaban domuzu onu öldürmüş olmalı” dedi ve herkes buna inandı.

Fakat Tanrı'dan hiçbir şey gizli kalmadığı gibi, bu kara iş de er ya da geç gün yüzüne çıkacaktı.

Yıllar sonra bir çoban sürüsünü köprüden geçirirken, altındaki kumda bembeyaz küçük bir kemik gördü. Bunun iyi bir ağızlık olacağını düşündü, bu yüzden aşağı indi, kemiği aldı ve ondan borusu için bir ağızlık kesti. Ama ilk kez üflediğinde, büyük bir şaşkınlıkla, kemik kendi kendine şarkı söylemeye başladı:

"Ah, dostum, kemiklerime üflüyorsun!"

Uzun zamandır suyun kenarında yatıyorum;

Kardeşim beni yaban domuzu uğruna öldürdü.

Ve kralın genç kızını eş olarak aldı.

“Ne muhteşem bir boru!” dedi çoban; “kendiliğinden şarkı söylüyor; onu efendim Kral'a götürmeliyim.” Ve boruyu Kral'ın yanına götürdüğünde, boru yine küçük şarkısını söylemeye başladı. Kral her şeyi anladı ve köprünün altındaki toprağı kazdırdı, böylece öldürülen adamın tüm iskeleti gün yüzüne çıktı. Kötü kardeş bu işi inkar edemedi ve bir çuvala dikilip boğuldu. Ama öldürülen adamın kemikleri kilise avlusundaki güzel bir mezara konuldu.