Het zingende bot

In een bepaald land heerste eens grote rouw over een wild zwijn dat de akkers van de boeren verwoestte, het vee doodde en mensen met zijn slagtanden verscheurde. De koning beloofde een grote beloning aan iedereen die het land van deze plaag zou bevrijden, maar het beest was zo groot en sterk dat niemand het bos waarin het leefde durfde te naderen. Uiteindelijk vaardigde de koning een decreet uit dat degene die het wilde zwijn zou vangen of doden, zijn enige dochter tot vrouw zou krijgen.

Er woonden op het platteland twee broers, zonen van een arme man, die zich bereid verklaarden de gevaarlijke onderneming aan te gaan; de oudste, die sluw en gewiekst was, uit trots; de jongste, die onschuldig en eenvoudig was, uit een goed hart. De koning zei: "Om er zekerder van te zijn het beest te vinden, moeten jullie het bos vanuit tegenovergestelde kanten ingaan." Dus ging de oudste aan de westkant het bos in, en de jongste aan de oostkant.

Toen de jongere een klein eindje verder was gelopen, kwam er een klein mannetje naar hem toe. Hij hield een zwarte speer in zijn hand en zei: 'Ik geef je deze speer omdat je hart puur en goed is; hiermee kun je de wilde beer zonder aarzeling aanvallen, en hij zal je geen kwaad doen.'

Hij bedankte de kleine man, nam de speer op zijn schouder en ging onverschrokken verder.

Al snel zag hij het beest, dat op hem afstormde; maar hij hield de speer naar het beest gericht, en in zijn blinde woede rende het zo snel op hem af dat zijn hart in tweeën werd gespleten. Toen nam hij het monster op zijn rug en ging ermee naar huis, naar de koning.

Toen hij aan de andere kant van het bos uitkwam, stond er bij de ingang een huis waar mensen feestvierden met wijn en dansten. Zijn oudere broer was naar binnen gegaan en, in de veronderstelling dat het everzwijn toch niet van hem zou wegrennen, wilde hij zich flink bezatten. Maar toen hij zijn jongere broer uit het bos zag komen, beladen met zijn buit, liet zijn jaloerse, boosaardige hart hem geen rust. Hij riep hem toe: "Kom binnen, lieve broer, rust uit en verkwik jezelf met een beker wijn."

De jongeman, die geen kwaad vermoedde, ging naar binnen en vertelde hem over de goede kleine man die hem de speer had gegeven waarmee hij het everzwijn had gedood.

De oudere broer hield hem daar tot de avond vast, en toen gingen ze samen weg. In de duisternis kwamen ze bij een brug over een beek. De oudere broer liet de ander voorgaan, en toen hij halverwege was, gaf hij hem zo'n klap van achteren dat hij dood neerviel. Hij begroef hem onder de brug, nam het everzwijn mee en bracht het naar de koning, zogenaamd omdat hij het had gedood. Daarop kreeg hij de dochter van de koning ten huwelijk. Toen zijn jongere broer niet terugkwam, zei hij: "Het everzwijn moet hem gedood hebben," en iedereen geloofde het.

Maar aangezien niets voor God verborgen blijft, moest ook deze zwarte daad aan het licht komen.

Jaren later dreef een herder zijn kudde over de brug en zag in het zand eronder een sneeuwwit botje liggen. Hij dacht dat het een goed mondstuk zou zijn, dus klom hij naar beneden, raapte het op en sneed er een mondstuk voor zijn hoorn uit. Maar toen hij er voor het eerst doorheen blies, begon het botje tot zijn grote verbazing uit zichzelf te zingen:

“Ach, vriend, je blaast op mijn been!”

Ik heb lang aan de waterkant gelegen;

Mijn broer heeft me gedood vanwege het everzwijn.

En hij trouwde met de jonge dochter van de koning.

'Wat een wonderbaarlijke hoorn!' zei de herder; 'hij zingt vanzelf; ik moet hem naar mijn heer de koning brengen.' En toen hij ermee bij de koning aankwam, begon de hoorn opnieuw zijn liedje te zingen. De koning begreep het allemaal en liet de grond onder de brug opgraven, waarna het hele skelet van de vermoorde man tevoorschijn kwam. De boosaardige broer kon de daad niet ontkennen en werd in een zak genaaid en verdronken. Maar de beenderen van de vermoorde man werden bijgezet in een prachtig graf op het kerkhof.