กระดูกร้องเพลง

ในดินแดนแห่งหนึ่ง ครั้งหนึ่งเคยเกิดความโศกเศร้าอย่างมากเนื่องจากหมูป่าดุร้ายตัวหนึ่งทำลายไร่นาของชาวนา ฆ่าปศุสัตว์ และฉีกกระชากร่างกายผู้คนด้วยเขี้ยวของมัน กษัตริย์ทรงสัญญาว่าจะมอบรางวัลมากมายให้แก่ผู้ใดก็ตามที่สามารถกำจัดภัยพิบัตินี้ได้ แต่สัตว์ร้ายตัวนั้นใหญ่และแข็งแรงมากจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ป่าที่มันอาศัยอยู่ ในที่สุดกษัตริย์จึงประกาศว่า ผู้ใดก็ตามที่จับหรือฆ่าหมูป่าดุร้ายตัวนั้นได้ จะได้ธิดาเพียงคนเดียวของพระองค์เป็นภรรยา

ในชนบทแห่งนั้น มีพี่น้องสองคน บุตรชายของชายยากจนคนหนึ่ง พวกเขาประกาศว่าเต็มใจที่จะรับภารกิจเสี่ยงภัย พี่ชายนั้นเจ้าเล่ห์และฉลาดแกมโกงด้วยความเย่อหยิ่ง ส่วนน้องชายนั้นไร้เดียงสาและซื่อตรงด้วยจิตใจที่อ่อนโยน กษัตริย์ตรัสว่า “เพื่อจะได้พบสัตว์ร้ายนั้นอย่างแน่นอนยิ่งขึ้น พวกเจ้าต้องเข้าไปในป่าจากคนละด้าน” ดังนั้นพี่ชายจึงเข้าไปทางด้านตะวันตก และน้องชายเข้าไปทางด้านตะวันออก

เมื่อเด็กหนุ่มเดินไปได้ไม่ไกลนัก ชายร่างเล็กคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเขา มือของเขาถือหอกสีดำเล่มหนึ่งอยู่ และกล่าวว่า “ข้าให้หอกเล่มนี้แก่ท่าน เพราะจิตใจของท่านบริสุทธิ์และดีงาม ด้วยหอกนี้ ท่านสามารถโจมตีหมูป่าได้อย่างกล้าหาญ และมันจะไม่ทำอันตรายท่านเลย”

เขาขอบคุณชายร่างเล็ก รับหอกมาไว้บนบ่า แล้วเดินหน้าต่อไปอย่างไม่เกรงกลัว

ไม่นานนักเขาก็เห็นสัตว์ร้ายพุ่งเข้าหาเขา แต่เขากลับชี้หอกไปที่มัน และด้วยความบ้าคลั่ง มันจึงวิ่งเข้าใส่หอกอย่างรวดเร็วจนหัวใจของมันขาดเป็นสองท่อน จากนั้นเขาก็แบกสัตว์ร้ายนั้นไว้บนหลังและเดินทางกลับบ้านไปเข้าเฝ้าพระราชา

เมื่อเขาออกมาอีกด้านหนึ่งของป่า ก็เห็นบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่ตรงทางเข้า มีผู้คนกำลังสนุกสนานดื่มเหล้าและเต้นรำ พี่ชายของเขาเข้าไปในบ้านหลังนั้น และคิดว่าหมูป่าคงไม่วิ่งหนีเขาไป จึงตั้งใจจะดื่มเหล้าจนกว่าจะรู้สึกฮึกเหิม แต่เมื่อเขาเห็นน้องชายเดินออกมาจากป่าพร้อมกับของที่ได้มา ความอิจฉาริษยาและความชั่วร้ายในใจก็ไม่อาจทำให้เขาสงบได้ เขาจึงร้องเรียกน้องชายว่า “เข้ามาเถอะ น้องชายที่รัก พักผ่อนและดื่มเหล้าให้สดชื่นสักหน่อย”

เด็กหนุ่มผู้ไม่สงสัยในสิ่งชั่วร้ายใดๆ จึงเข้าไปเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับชายร่างเล็กผู้ใจดีที่มอบหอกให้เขาใช้สังหารหมูป่า

พี่ชายคนโตกักตัวน้องชายไว้ที่นั่นจนถึงเย็น แล้วทั้งสองก็ไปด้วยกัน และเมื่อมาถึงสะพานข้ามลำธารในความมืด พี่ชายคนโตก็ปล่อยให้น้องชายเดินนำหน้า และเมื่อน้องชายเดินข้ามไปได้ครึ่งทาง เขาก็ฟาดน้องชายจากด้านหลังอย่างแรงจนล้มลงตาย เขาฝังศพน้องชายไว้ใต้สะพาน แล้วนำหมูป่าไปถวายพระราชา โดยแสร้งทำเป็นว่าตนเป็นคนฆ่ามันเอง จากนั้นเขาก็ได้แต่งงานกับธิดาของพระราชา และเมื่อน้องชายไม่กลับมา เขาก็กล่าวว่า “หมูป่าคงฆ่าเขา” และทุกคนก็เชื่อเช่นนั้น

แต่เนื่องจากไม่มีสิ่งใดซ่อนเร้นจากพระเจ้าได้ ดังนั้นการกระทำอันชั่วร้ายนี้ก็จะต้องถูกเปิดเผยเช่นกัน

หลายปีต่อมา คนเลี้ยงแกะคนหนึ่งกำลังต้อนฝูงแกะข้ามสะพาน และเห็นกระดูกชิ้นเล็กๆ สีขาวราวหิมะวางอยู่บนพื้นทรายใต้สะพาน เขาคิดว่ามันน่าจะใช้ทำปากเป่าได้ดี จึงปีนลงไปหยิบมันขึ้นมา แล้วตัดมันเป็นปากเป่าสำหรับแตรของเขา แต่เมื่อเขาเป่าผ่านมันเป็นครั้งแรก ด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง กระดูกนั้นก็เริ่มร้องเพลงเองโดยไม่มีใครแตะต้อง:

“โอ้ เพื่อนเอ๋ย เจ้าเป่าลมใส่กระดูกของข้า!”

ฉันนอนอยู่ริมน้ำมานานแล้ว

พี่ชายของฉันฆ่าฉันเพื่อล่าหมูป่า

และได้แต่งงานกับพระธิดาองค์น้อยของพระราชา”

“แตรนี้ช่างไพเราะเหลือเกิน!” คนเลี้ยงแกะกล่าว “มันร้องเพลงได้เอง ข้าต้องนำมันไปถวายพระราชา” และเมื่อเขานำแตรไปถวายพระราชา แตรก็เริ่มร้องเพลงเล็กๆ อีกครั้ง พระราชาทรงเข้าใจทุกอย่าง และทรงสั่งให้ขุดดินใต้สะพานขึ้นมา แล้วโครงกระดูกทั้งหมดของชายที่ถูกฆาตกรรมก็ปรากฏออกมา พี่ชายผู้ชั่วร้ายไม่สามารถปฏิเสธความผิดได้ จึงถูกเย็บใส่กระสอบและจมน้ำตาย แต่กระดูกของชายที่ถูกฆาตกรรมนั้นได้ถูกนำไปฝังไว้ในสุสานที่สวยงามในสุสานของโบสถ์