Ölümün Habercileri

Eski zamanlarda dev bir adam büyük bir otoyolda seyahat ederken, aniden önünde bilinmeyen bir adam belirdi ve "Dur, bir adım daha atma!" dedi.

“Ne!” diye bağırdı dev, “parmaklarımın arasında ezebileceğim bir yaratık yolumu mu kesmek istiyor? Bu kadar cüretkarca konuşmaya nasıl cüret ediyorsun sen?”

“Ben Ölümüm,” diye cevap verdi diğeri. “Kimse bana karşı koyamaz, sen de emirlerime itaat etmelisin.” Ama dev reddetti ve Ölümle boğuşmaya başladı. Uzun ve şiddetli bir savaş oldu, sonunda dev üstünlüğü ele geçirdi ve Ölümü yumruğuyla yere serdi, öyle ki Ölüm bir taşın yanına düştü. Dev yoluna devam etti ve Ölüm orada yenilmiş ve o kadar güçsüz bir halde yatıyordu ki bir daha ayağa kalkamıyordu. “Şimdi ne olacak,” dedi, “eğer burada bir köşede yatıp kalırsam? Dünyada kimse ölmeyecek ve dünya o kadar insanla dolacak ki yan yana duracak yer bile kalmayacak.” Bu sırada yoldan güçlü ve sağlıklı bir genç adam şarkı söyleyerek ve etrafına bakarak geçti. Yarı baygın haldeki adamı görünce, ona acıyarak yaklaştı, onu kaldırdı, matarasından ona güçlendirici bir içecek verdi ve kendine gelmesini bekledi.

Yabancı ayağa kalkarken, "Benim kim olduğumu ve ayağa kalkmasına yardım ettiğin kişinin kim olduğunu biliyor musun?" dedi.

"Hayır," diye yanıtladı genç, "seni tanımıyorum."

“Ben Ölümüm,” dedi. “Hiç kimseyi esirgemem ve sana da istisna yapamam, ama minnettarlığımı görmen için sana söz veriyorum ki, seni ansızın vurmayacağım, seni alıp götürmeden önce habercilerimi sana göndereceğim.”

“Pekâlâ,” dedi genç, “senin ne zaman geleceğini bilmek ve en azından bir süreliğine senden güvende olmak bir kazançtır.” Sonra yoluna devam etti, neşeliydi, eğleniyordu ve düşünmeden yaşıyordu. Ama gençlik ve sağlık uzun sürmedi, kısa süre sonra hastalıklar ve kederler geldi, bunlar onu gündüzleri perişan etti ve geceleri huzurunu kaçırdı. “Ölmeyeceğim,” dedi kendi kendine, “çünkü ölüm ondan önce habercilerini gönderecek, ama bu sefil hastalık günlerinin bitmesini çok isterdim.” Kendini tekrar iyi hissettiği anda yeniden neşeyle yaşamaya başladı. Sonra bir gün biri omzuna dokundu.

Etrafına baktı ve Ölüm arkasında durup, "Beni takip et, bu dünyadan ayrılış saatin geldi," dedi.

Adam, "Ne yani," diye yanıtladı, "sözünü mü bozacaksın? Kendin gelmeden önce bana elçiler göndereceğine söz vermemiş miydin? Hiçbirini görmedim!"

“Sessiz ol!” diye yanıtladı Ölüm. “Sana bir sürü haberci göndermedim mi? Ateş seni vurup sarsmadı mı, yere sermedi mi? Baş dönmesi kafanı karıştırmadı mı? Gut hastalığı bütün uzuvlarını kıvrandırmadı mı? Kulakların çınlamadı mı? Diş ağrısı yanaklarını ısırmadı mı? Gözlerinin önü kararmadı mı? Ve bunların yanı sıra, öz kardeşim Uyku her gece beni sana hatırlatmadı mı? Geceleri sanki ölmüş gibi yatmadın mı?” Adam cevap veremedi; kaderine boyun eğdi ve Ölümle birlikte gitti.