Boodschappers van de Dood

In de oudheid reisde een reus eens over een grote weg, toen er plotseling een onbekende man voor hem opdook en zei: "Houd halt, geen stap verder!"

'Wat!' riep de reus, 'een schepsel dat ik tussen mijn vingers kan verpletteren, wil mijn weg versperren? Wie ben jij dat je zo brutaal durft te spreken?'

'Ik ben de Dood,' antwoordde de ander. 'Niemand verzet zich tegen mij, en ook jij moet mijn bevelen gehoorzamen.' Maar de reus weigerde en begon met de Dood te worstelen. Het was een lange, hevige strijd. Uiteindelijk kreeg de reus de overhand en sloeg de Dood met zijn vuist neer, waardoor deze naast een steen viel. De reus ging zijn weg en de Dood bleef daar overwonnen liggen, zo zwak dat hij niet meer kon opstaan. 'Wat zal er nu gebeuren,' zei hij, 'als ik hier in een hoek blijf liggen? Dan zal er niemand meer sterven in de wereld, en zal het er zo vol mensen zijn dat er geen plaats meer is om naast elkaar te staan.' Intussen kwam er een jongeman over de weg, sterk en gezond, zingend en om zich heen kijkend. Toen hij de halfbewuste jongen zag, ging hij vol medelijden naar hem toe, hielp hem overeind, schonk hem een ​​flinke slok drank uit zijn veldfles en wachtte tot hij weer bij bewustzijn kwam.

'Weet je,' zei de vreemdeling terwijl hij opstond, 'wie ik ben en wie jij hebt geholpen om weer op de been te komen?'

'Nee,' antwoordde de jongeman, 'ik ken u niet.'

'Ik ben de Dood,' zei hij. 'Ik spaar niemand en kan voor jou geen uitzondering maken, maar opdat je zult zien dat ik dankbaar ben, beloof ik je dat ik je niet onverwachts zal overvallen, maar dat ik mijn boodschappers naar je toe zal sturen voordat ik kom en je meeneem.'

'Welnu,' zei de jongeman, 'het is in ieder geval iets gewonnen dat ik weet wanneer je komt, en in ieder geval een tijdje veilig voor je ben.' Toen ging hij zijn weg, vrolijk en zorgeloos, genoot van het leven en leefde zonder zorgen. Maar jeugd en gezondheid duurden niet lang; al snel kwamen ziekte en verdriet, die hem overdag kwelden en 's nachts zijn rust ontnamen. 'Ik zal niet sterven,' zei hij tegen zichzelf, 'want de Dood zal zijn boodschappers eerder sturen, maar ik wou dat deze ellendige dagen van ziekte voorbij waren.' Zodra hij zich weer beter voelde, begon hij opnieuw vrolijk te leven. Toen tikte iemand hem op een dag op de schouder.

Hij keek om zich heen, en de Dood stond achter hem en zei: "Volg mij, het uur van je vertrek uit deze wereld is gekomen."

'Wat?' antwoordde de man, 'wil je je woord breken? Had je me niet beloofd dat je boodschappers naar me toe zou sturen voordat je zelf kwam? Ik heb er geen gezien!'

'Zwijg!' antwoordde de Dood. 'Heb ik je niet de ene boodschapper na de andere gestuurd? Is de koorts je niet overvallen, heeft ze je niet doen wankelen en neergehaald? Is duizeligheid je niet in de war gebracht? Heeft jicht je niet in al je ledematen gekweld? Hebben je oren niet gerinkeld? Heeft kiespijn je niet in je wangen gebeten? Was het niet donker voor je ogen? En bovendien, heeft mijn eigen broer Slaap je niet elke nacht aan mij herinnerd? Heb je 's nachts niet gelegen alsof je al dood was?' De man kon geen antwoord geven; hij legde zich neer bij zijn lot en ging met de Dood mee.