ผู้ส่งสารแห่งความตาย

ในสมัยโบราณ มีชายร่างยักษ์คนหนึ่งกำลังเดินทางอยู่บนทางหลวงสายใหญ่ ทันใดนั้นชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาและกล่าวว่า “หยุด! อย่าก้าวไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว!”

“อะไรกัน!” ยักษ์ร้อง “สัตว์ร้ายที่ข้าสามารถบดขยี้ได้ด้วยนิ้วมือของข้า กล้ามาขวางทางข้าหรือ? เจ้าเป็นใครกันที่กล้าพูดจาโอ้อวดเช่นนี้?”

“ข้าคือความตาย” อีกฝ่ายตอบ “ไม่มีใครขัดขวางข้าได้ และเจ้าก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของข้าด้วย” แต่ยักษ์ปฏิเสธ และเริ่มต่อสู้กับความตาย มันเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานและรุนแรง ในที่สุดยักษ์ก็เป็นฝ่ายได้เปรียบ และชกความตายล้มลงข้างก้อนหิน ยักษ์จากไป ความตายจึงนอนอยู่ตรงนั้นอย่างพ่ายแพ้ และอ่อนแรงจนลุกขึ้นไม่ได้ “ถ้าข้านอนอยู่ตรงนี้ในมุมห้อง จะเป็นอย่างไร” เขาพูด “จะไม่มีใครตายในโลกนี้ และโลกก็จะเต็มไปด้วยผู้คนจนไม่มีที่ยืน” ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งแข็งแรงและสุขภาพดี เดินมาตามทาง ร้องเพลงและมองไปรอบๆ ทุกด้าน เมื่อเขาเห็นคนที่กำลังจะหมดสติ เขาก็เข้าไปหาด้วยความสงสาร ช่วยพยุงเขาขึ้น เทเครื่องดื่มบำรุงกำลังจากกระติกน้ำของเขาให้ และรอจนกว่าเขาจะฟื้นคืนสติ

ชายแปลกหน้ากล่าวขณะกำลังลุกขึ้นว่า “เจ้าทราบหรือไม่ว่าข้าเป็นใคร และคนที่เจ้าช่วยให้ลุกขึ้นยืนได้นั้นเป็นใคร?”

“ไม่” ชายหนุ่มตอบ “ผมไม่รู้จักท่าน”

“ข้าคือความตาย” เขากล่าว “ข้าไม่ไว้ชีวิตใคร และจะไม่ยกเว้นเจ้า แต่เพื่อให้เจ้าเห็นว่าข้าสำนึกบุญคุณ ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่จู่โจมเจ้าโดยไม่ทันตั้งตัว แต่จะส่งทูตไปหาเจ้าก่อนที่ข้าจะมารับเจ้าไป”

“ดีแล้ว” ชายหนุ่มกล่าว “อย่างน้อยฉันก็ได้รู้ว่าท่านมาเมื่อไหร่ และอย่างน้อยก็ปลอดภัยจากท่านไปได้นานขนาดนี้” จากนั้นเขาก็จากไปอย่างเบิกบานใจ สนุกสนาน และใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล แต่ความเยาว์วัยและสุขภาพที่ดีนั้นอยู่ได้ไม่นาน ไม่นานนักความเจ็บป่วยและความทุกข์ก็มาเยือน ซึ่งทรมานเขาในเวลากลางวันและพรากการพักผ่อนของเขาไปในเวลากลางคืน “ฉันจะไม่ตาย” เขาพูดกับตัวเอง “เพราะความตายจะส่งทูตมาก่อนหน้านั้น แต่ฉันปรารถนาเหลือเกินว่าวันเวลาที่แสนทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วยเหล่านี้จะผ่านพ้นไปเสียที” ทันทีที่เขารู้สึกว่าตนเองหายดีแล้ว เขาก็เริ่มใช้ชีวิตอย่างร่าเริงอีกครั้ง แล้ววันหนึ่งก็มีคนมาแตะไหล่เขา

เขามองไปรอบๆ และเห็นความตายยืนอยู่ข้างหลังเขา แล้วกล่าวว่า “ตามข้ามาเถิด เวลาแห่งการจากไปจากโลกนี้ของเจ้ามาถึงแล้ว”

ชายผู้นั้นตอบว่า “อะไรกัน เจ้าจะผิดคำพูดหรือ? เจ้าไม่ได้สัญญากับข้าหรือว่าจะส่งผู้ส่งสารมาหาข้าก่อนที่เจ้าจะมาเอง? ข้าไม่เห็นผู้ส่งสารคนไหนเลย!”

“เงียบ!” ความตายตอบ “ข้าไม่ได้ส่งทูตไปหาเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่าหรือ? ไข้ไม่ได้มาเล่นงานเจ้า ทำให้เจ้าสั่นคลอน และล้มลงหรือ? ความเวียนศีรษะไม่ได้ทำให้หัวเจ้าพร่ามัวหรือ? โรคเกาต์ไม่ได้ทำให้แขนขาของเจ้ากระตุกหรือ? หูของเจ้าไม่ได้ร้องเพลงหรือ? อาการปวดฟันไม่ได้กัดกินแก้มของเจ้าหรือ? ความมืดมิดไม่ได้อยู่ตรงหน้าเจ้าหรือ? และนอกจากนั้น น้องชายของข้าอย่างการนอนหลับไม่ได้เตือนเจ้าถึงข้าทุกคืนหรือ? เจ้าไม่ได้นอนในยามค่ำคืนราวกับว่าเจ้าตายไปแล้วหรือ?” ชายผู้นั้นไม่สามารถตอบได้ เขาจำนนต่อชะตากรรมของตน และจากไปพร้อมกับความตาย